Ertuğrul Özkök: Tango’da en uygun “abrazoyu” Türkler mi yapar?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Sorunun karşılığını yazının ikinci kısmında vereceğim.

Ama evvel İran’dan gelen şu fotoğrafa çok yeterli bakalım.

Savaştan sonra Tahran sokaklarında çekilmiş.

Arkada öldürülen eski manevî başkan Hameney ve onun yerine geçen oğlunun fotoğrafları var.

Önlerinde ise bir bayan yürüyor.

Ama ne yürüyüş…

Üzerinde pembe bir gömlek. Başı tam açık, saçları atkuyruğu.

Yüzünde en küçük endişe tabiri yok, tam bilakis kendinden emin, hatta gururlu biçimde yürüyor.

Meydan okuyor bile diyebilirsiniz…

Yahu bunlar daha dün “Allahın düşmanı” değil miydi?

Bakarken düşünüyorsunuz?

Daha bundan üç beş ay evvel arkadaki baba Hamaney’in Başsavcısı, başını bu türlü açabilmek için öldürülme kıymetine sokaklara çıkan bayanları “Allahın düşmanı” duyuru ediyordu…

Nasıl oluyor da, bu kız Tahran’da, güpegündüz, bu türlü meydan okur üzere yürüyebiliyordu?

Anlatayım…

ABD’yi yendiğimiz gün New York Times’da iki haber

26 Haziran Cumartesi günü…

Türkiye-ABD futbol maçı bitmiş, ekip son maçı kazanıp geri dönmeye hazırlanırken, ben de günüme başlıyorum.

Her zamanki üzere güne, artık medya diye kalmış tek tük şeyden biri olan New York Times’la başlıyorum.

Yine her gün olduğu üzere birinci baktığım yer Katrin Bennhold’un “Günaydın Dünya” diye başlayan, benim algoritmama uygun seçkileri oluyor.

Tesadüf, o gün Katrin Bennhold’un seçtiği haberlerin ikisi İran ve Türkiye ile ilgiliydi…

Son vakitlerde Tahran’dan gelen fotoğraflarda dikkat çeken şey

Haberin açılış fotoğrafı da işte o at kuyruklu kız.

İçerde bir görüntü var…

Yine başı neredeyse büsbütün açık gencecik sempatik bir kız konuşuyor.

İran’dan son vakitlerde gelen fotoğraflara bakıyorum.

Hemen hepsinde bayanların başı açık.

Sanki bilhassa başı açık bayanlar seçilmiş bu türlü karelerde.

Pembeye boyanmış cipler “biz bir milletiz” mi diyor?

Geçtiğimiz aylarda pembe askeri cipler görmüştük…

Üzerlerinde silahlı bayanlar vardı. Hatta “Kızlar istiyor” diye füzeleri pembeye boyayıp sokaklarda gezdirmişlerdi.

İran, bütün dünyaya bir “Milli birlik” imajı vermek istiyor.

“Biz birleşmiş, Amerikaya ve İsrail’e yekvücut direnen bir milletiz” demeye getiriyor.

Bu nasıl tiksindirici bir riyakarlıktır böyle?

Bu nasıl bir riyakarlıktır böyle…

Daha 4 yıl evvel Mahsa Amini’yi, sadece başı açık sokağa çıktı diye karakolda döve döve öldüren, daha beş altı ay evvel bir gecede erkek bayan demeden 10 bin kişiyi katleden rejim, birden “Biz birleşmiş bir milletiz” imajı vermeye çalışıyor.

Ve bu imajı vermek için bulduğu en tesirli şey de, sokakta başı açık gezen kızlar.

“Bakın onlar bile bizimle”

Adeta “Geçici bir başını açma hürriyeti…”

Demek ki yalnızca mollalar bir millet yaratmaya yetmiyormuş

Demek ki neymiş?

İran, yalnızca “İktidardaki molla takımı” değilmiş.

İran bayanı denince yalnızca başını örten bayanlar toplumsal kareyi dolduramıyormuş.…

Gerçek bir “Millet” olabilmek, herkesin gönüllü ve özgür seçimi ile katılabileceği bir birlikte yaşama adabından ve özgürlüğünden geçiyormuş.

İran bunu yaratabildi mi…

Hayır…

Ama şimdi en azından bu imajı verebilmek için, bayanların sokaklarında özgürce dolaşabildiği bir İran yaratmaya çalışıyorlar.

Daha doğrusu İran imajı…

Siyasi İslam zayıflıyor mu?

Tabi bu fotoğraf yalnızca o değil…

New York Times soruyor:

Siyasi İslam zayıflıyor mu?

Evet zayıflıyor. Hatta bitiyor, çatır çatır çöküyor.

Sünni Siyasi İslamın en güçlü ideolojik temeli olan “İhvan”, yani “Müslüman Kardeşler” Suudi Arabistan ve Körfez ülkelerinde çökmüştü.

Mısır’da da çöktü.

En güçlü olduğu yer Tunus’ta çöktü.

Geriye tek bir örgüt kaldı.

Hala Müslüman kardeşler ideolojisinden tam kopamayan HAMAS…

Siyasi İslamın uygulama sahası daralıyor

Ama Siyasi İslamın uygulamada en güçlü kalesi İran’daki rejimdi.

Gelen fotoğaflar bize şunu anlatıyor:

Siyasi İslam orada da artık son periyodunu yaşıyor.

Bana nazaran “Molla sistemi” dönemi kapandı.

Şimdi “Silahlı Milis” dönemi açıldı.

Bir mühlet hatta daha güçlendiği izlenimi vererek yaşayabilir.

Başını açma özgürlüğü tanıyan bir milis faşizmi

Gelelim asıl soruya…

Siyasi İslam çöküyor. Ama bir güç olarak onun yerini alan bir şey var mı?

Evet…

Daha güçlü bir ulusal kimlik.

Peki bu İslam dünyasını kurtarır mı? İran halkına refahı ve istediği özgürlükleri getirir mi…

Korkarım ki hayır…

Umarım bayanlara başını açma özgürlüğünü de tanıyan bir “Devrim muhafızları, yani milis faşizimine” götürecek bir yol açılmaz…

Arkadaşlar, İran Tarihi 1979’da başlamadı

Ama o saf İslamcı ideolojisini artık, İran’ın 2500 yıllık devlet geleneğinin getirdiği İslam öncesi tarihine de bağlamak zorunda.

Yani yakında İran televizyonunda bizim “Kuruluş Osman”, “Diriliş Ertuğrul” üzere dizileri görmeye başlayacağız.

İran tarihinin, Humeyni’nin bir Air France uçağı ile Tahran’a indiği 1979 yılında başlamadığını keşfedecekler.

Mesela Roma İmparatoru Valerian’ı savaşta esir alan Şapur’u, Nadir Şah’ı tanıyacaklar.

İran TV’sinde “Diriliş Nuşirivan” dizisi seyredebilecek miyiz?

Ama asıl merak ettiğim bir öbür hükümdarları.

En çok tanımalarını umut ettiğim tarihi kişilik Hüsrev Anuşirvan…

Halkının onu tanıdığı ismi ile “Nuşiravan-ı Adil…”

Yani “Adil Hükümdar…”

İran tarihinin en büyük hukuk ıslahatlarını yapan hükümdar. Bilim ve ideolojiyi destekyen, Yunan düşünürlerinin yapıtlarını Farçaya çevirten önderleri.

Ülkesine adalet getirmeye çalışan bilge…

İkinci yazı iç cepheyi “Turkish abrazo” mu güçlendirir?

New York Times’da birebir gün bir de Türkiye’den haberi vardı.

Başlığı şuydu:

“Türkiye’de yanak yanağa dans etmek”

İstanbul dünyanın en büyük “Tango başkenti” olmuş.

“İstanbul’da çabucak yer yerde bir tango dans okulu var” diye başlıyor.

Gazete bunun sebebini mükemmel bir kavramla açıklıyor:

“Turkish Abrazo…”

Türkler tangoyu niçin bu kadar çok seviyor?

“Abrazo” İspanyolca “Kucaklaşma”, “Sarılma” manasına geliyor.

Tango yaparken bu sarılma, kucaklama kısmı çok kıymetli ve Türk erkeklerinin bilhassa bu bahiste çok başarılı olduklarını yazıyor.

Şu soruyu o denli değil de bu türlü sorsak?

Her gün “İç cepheyi nasıl güçlendiririz” diye sorup duruyoruz…

“Cephe” bir savaş terimi…

Bunun yerine soruyu şöyle sorsak:

Nasıl bir millet haline gelebiliriz?

Gelebiliriz…

“Tango iki şahısla yapılır” ne demek?

Bunun için evvel tango yapmayı öğrenmemiz lazım.

İngilizce bir kavram vardır.

“It takes two to tango…”

Mecazi manası ise şu:

“Anlaşmazlıkta, hengamede sorumluluk iki tarafa da aittir…”

Tabi ki kutuplaşmada da…

Şu beş kaideye bir de “mizaha gülüp geçmeyi” eklersek

Bunun için de evvel “Abrazo” şart…

Yani “Kucaklamayı” “Sarılmayı” öğrenmek…

“Turkish Abrazo’nun yolu ise belli…

Demokrasi…

İnsan Hakları…

Adalet…

Liyakat…

İfade, inanç ve teşebbüs özgürlüğü…

Üzerine biraz da “Mizaha yalnızca gülebilmeyi” eklersek…

Bu iş tamam…

Ve askeri cipleri pembeye boyamaktan çok daha gerçek ve tesirli bir şey değil mi…

( ALINTI )