Ertuğrul Özkök: Türkiye’nin en güzel erkeği Kadir İnanır mıydı?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bundan 16 yıl evvel, 30 Mart 2010 akşamı, Ataköy Sheraton Oteli’nde Kadir İnanır için özel bir gece düzenlendi.

Gecenin ismi “41 Kere Maşallah’tı” fakat amacı Kadir İnanır’ın 40. sanat yılını kutlamaktı.

Geceyi Magazin Gazetecileri Derneği düzenlemişti.

Arkadaşlarımız O’na mükafatı benim vermemi istemişlerdi.

Çok sevinmiştim.

Sunuş konuşmasını da Ebru Akel yapmış ve Kadir İnanır için yazdığım bir yazıyı okumuştu.

1999 yılında Türkiye’nin en yakışıklı erkeği kimdi?

O yazıyı dinlerken, 11 yıl geriye dönmüştüm.

1999 yılının ekim ayıydı ve hepimiz ruhen 21. yüzyıla hazırlanıyorduk.

17 Ağustos depreminin ıstırabı içimize çökmüştü.

Yine de gelen yüzyıl için ümitliydik.

Tam bir felaketler yüzyılı olacağı aklımızdan bile geçmiyordu.

O yılın ekim ayında Elele Dergisi “Milenyumun en güzel erkeklerini” seçmişti.

O günlerde benim için en yakışıklı erkek sebepse Richard Gere’di

Listedeki kimi isimler beni şaşırtmıştı.

Benim için 20. yüzyılın yabancılar kategorisindeki en güzel erkeği Richard Gere’di.

Kevin Costner, Jack Nicholson, Alain Delon, Paul Newman, Sean Connery, James Dean’i de güzel ve cazip erkek üzere görürdüm.

Türkiye’den seçtiğim 3 kişi vardı biri banko Kadir İnanir

Türkiye’ye gelince…

O günlerde hiç tereddütsüz iki favorim vardı:

Kadir İnanır ve Tarık Akan.

Onlardan bir evvelki jenerasyondan ise Salih Güney‘i güzel bulurdum.

Oysa Elele mecmuasının listesinde Kadir İnanır’ın ismi çok altlardaydı.

Salih Güney ise hiç yoktu.

Aradan 27 yıl geçti bugün en yakışıklı erkek kim?

Aradan 27 yıl geçti…

Bugün bana sorsanız, Türkiye’nin en güzel erkeği kim?

Tabi ki erkek ve bayan hoşluk ölçüleri çok değişti.

Artık bir Kıvanç Tatlıtuğ’umuz var.

Ama hâlâ Kadir İnanır’ı üst sıralarda bir yere koydum.

Üstelik de aradan geçen 27 yılda, onun sınırları ve duruşu daha global boyutta beğeni ölçüleri haline geldi.

Kadir İnanır bir koç erkeği miydi?

Kadir İnanır benden 2 yaş küçüktü.

Nüfus kâğıdına bakarsanız, ben 8 Nisan, o 14 Nisan doğumlu.

O geceye kadar O’nu da kendim üzere bir “Koç erkeği” diye biliyordum.

Çünkü doğumu tarihini 14 Nisan 1949 diye okumuştum.

Birisi “Hayır o Ağustos doğumlu” demişti.

O gece kendisine sordum.

“Doğru 14 Nisan doğumlu değilim. Fakat ağustos da değil, eylül 1949” dedi.

Nüfusa yanlış yazılmış.

O gece şöyle demiştim: Belli ki kendine uygun bakıyor

O gece O’na bakarken, biraz da erkek rekabetçiliği ile şöyle düşünmüştüm:

Belli ki kendine uygun bakıyor.

Söylediğine nazaran içkiyi az içiyormuş.

Kilosuna dikkat ediyor.

Elbisesinin içinde pek fit duruyor.

Hatta şu latifeyi bile yapmıştım:

Harrison Ford’un son sinemalarını seyredince, ‘Kadir rahatlıkla High School Musical’ın 5’incisinde oynar…’

Onun da benim de keyfimiz yerindeydi.

Böyle pasta kesmek Karadeniz delikanlısını bozmaz mı Kadir?

Asıl espriyi pastayı keserken patlattım.

Dernek büyük bir pasta yaptırmış.

Eline büyük bir bıçak verdiler. Bıçak elinde o denli kalakaldı. O bana baktı, ben ona.

Mikrofonu elime aldım ve konuştum: “İşte bu Kadir İnanır’ın bittiği andır. Siz hiç Tatar Ramazan’ı böyle pasta keserken gördünüz mü? Gitti güzelim Anadolu’nun delikanlısı, geldi İstanbul monşeri.”

“Gel arkadaş” dedim.

“Ben de İzmir’in Kahramanlar’ından çıktım lakin bu İstanbul bana da pasta kesmeyi öğretti” deyip, elini tuttum ve pastayı kestirdim.

O gece gözlerimiz Türkan Şoray’ı aramıştı

Gecenin finalinde, ENBE orkestrası çok hoş müzikler çalmıştı.

Sonra Adnan Şenses, O’nun en sevdiği müzikleri seslendirdi.

Bir çeşit ünlüler geçidiydi güya o gece…

Gözlerimiz kimi insanları aramıştı.

Mesela onunla sayısız sinemada başrol paylaşan Türkan Şoray çekimde olduğu için, Hülya Koçyiğit de yurtdışında bulunduğu için geceye katılamamıştı.

Sakatlığı süren Hülya Avşar ve Ankara’da bulunan Gülben Ergen de yoktu…

Bir gazeteci sormuştu: Sizin için Kadir İnanır kimdir?

Kapıda bir gazeteci sormuştu:

“Sizin için Kadir İnanır kimdir?”

Aslında hepimize sorulacak bir soru.

O gece benim karşılığı şu olmuştu: “Kadir İnanır Türkiye’dir.”

Süleyman Demirel nasıl Türkiye ise, Sezen Aksu nasıl Türkiye ise Kadir İnanır da o denli Türkiye’dir.

Ama konuta dönerken bu sorunun daha derin yanıtını aramıştım.

Yumurta topuk ayakkabı ile nasıl bir erkek tipi çizilir?

“Yeni Dalga” ve “İtalyan yeni gerçekçiliği” yıllarında büyümüş ve biraz da ukala bir Türk genci için birinci bakışta onu sevmek pek mümkün değildi.

Ama yıllar bana şunu anlattı.

Kadir İnanır yalnızca fizikî bir güzellik değildi.

O tıpkı vakitte bir konseptti.

Yani bir erkeklik konsepti.

Delikanlı.

Bıçkın ancak katiyen inanç veren.

Hesaplı bir pejmürdelikle raconu ideolojiye çevirmek

Yumurta topuklu lakin düzgün.

Ceket omuza asılmış, beyaz gömleğin yakası, göğüsteki tüyleri yeterlice ele verecek kadar açık, elde vakit zaman tespih, boyun hafif yana eğik… Tıpkı vakitte hem afili, hem hesaplı bir pejmürdelikle mücehhez… Anlayacağınız bir şekil, bir erkeklik ideolojisi.

Belki de Türkiye’de erkekliğin kitabını tekrar yazma hakkına sahip tek kişi.

Zaten toplumdan aldığı müsaade ile yazmış bile…

Kendi kendine bir erkeklik ideolojisi yaratmış. Dizayn etmiş, en tuhafı da bunu topluma kabul ettirmiş.

Açık konuşalım Cihangir kadını nerede samimiydi?

Uzun yıllar Cihangir’de yaşadı.

Ama açık konuşalım o “Upper Cihangir” bayanının bu güne kadar onun hakkında ihtimamla sakladığı bir “Omerta” vardı.

Resmi görüş bir dudak bükme, küçümseyici bir nazardı daima.

Adı geçince, tanıdığım bir çok bayan birinci cümleye bir “Maço” sözünü yerleştirirdi.

Son yıllarda o Omerta kanunu güya iptal edildi

Hep merak etmişimdir…

Kalabalıklarda konuşurken onun maço tarafını yerden yere vuranlar, sanki mahremlerde, iki kadehten sonra ne düşünürlerdi…

Hiç bir vakit öğrenemedik…

Zamanla o çelişkili hislerin yumuşadığını sanıyorum.

Son yıllarda Cihangir’de bir çok karede gördük onun tıpkı Kadir İnanır duruşunu ve bakışlarını…

Belli ki o Omerta yazılı olmayan bir buyrukla kaldırılmıştı.

O bir Robert de Niro değildi… Neydi öyleyse

Öyle Robert de Niro, Jack Nicholson üzere, her sinemanın başka karakteri, Joker’i değildi.

Filmlerinde de sokaktaki hayatında da bize daima birebir bakışlarla baktı. Mick Jagger nasıl 30 yıldır daima tıpkı şarkıyı söyleyerek tepede kaldıysa o da 25 yıldır daima tıpkı bakarak dorukta kaldı.

O tıpkı bakışla baktı mı yoksa bizi mi seyretti?

Öyle bir bakıştı ki, güya yıllarca bizi seyretti.

Nasıl oldu bu?

Galiba karşılığını artık öğrendik.

Çünkü katiyen yamuk değildi.

Kesinlikle sıcak ve itimat vericiydi.

Sanki hepimiz ismine hepimize baktı.

Sanki birbirimize baktık.

Hafif buğulu, hafif müstehzi, hafif yukarıdan, hafif ezilmiş, mağdur, hafif abi, hafif mahallenin delikanlısı, hafif Orhan Kemal‘in 99 Mustafa’sı…

‘‘Ağır’’ ve ‘‘derin’’ biz.

Yani bizim Türkiye’miz gibi…

Gecenin sonunda masalara baktığımda kimleri gördüm?

Gece biterken uzun uzun etrafıma bakmıştım.

Bir masada Ekrem Bora ve Adnan Şenses oturuyordu.

Yan masada Haldun Dormen ve Cihan Okan’ı gördüm.

Biraz ilerde Şerif Gören…

Sonra Yeşilçam’ı düşünmüştüm.

Bizim nesillerimizdeki yerini…

Yeşilçam’ın en berbat karakteri Ahmet Tarık Tekçe’nin öldüğü gece nasıl ağladığımı hatırlamıştım.

Kötü adamların bile uygun olduğu hoş günlere dönmüştüm.

O yıl ben 63 yaşıma giriyordum o 61’e

O geceden 4 ay evvel Hürriyet’in Genel Yayın Yönetmenliği dönemim kapanmıştı.

Artık bu türlü geceleri yaşayacak, bu türlü insanları daha çok düşünecek vaktim vardı.

Lüks dediğim şeylerin aslında temel besinim olduğunu keşfediyordum.

Mesela şunu fark etmiştim…

İyi ki bu beşerler vardı hayatımızda… Güzel ki varlar…

Çünkü o denli yalnızca siyasetle, bir millet olunamıyor işte…

O yıl ben 63 yaşıma giriyordum.

Kadir 61…

Hala yeterliydik yani…

Kim kederi ki, o geceden sonra yalnızca 16 yılda hayat, eğlendiğimiz o masalardan kaçımızı sessizce alıp götürecekti…

( ALINTI )