Ertuğrul Özkök: “Kürt bölücüsüne” Meclis’in yolları; “Türk bal arısı bölücüsüne” mahpushane maltaları

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Dün MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin konuşmasını izlerken içimdeki sessiz gazetenin manşeti şuydu:

“Parlamenter sisteme dönüş mü”

Haber siteleri olayı “tarihi an” başlıkları ile geçiyordu.

Peki bu “dünkü tarih” nerede yazılıyordu?

Külliye’de mi…

Hayır… Birinci adım TBMM çatısı altından gelmişti.

Devlet Bahçeli beni bile şaşırtan bir konuşma ile “Abdullah Öcalan’ı Meclis çatısı altında konuşmaya” davet ediyordu.

Çözüm süreci ‘Güçlendirilmiş Başkanlık sisteminin’ mabedinde değil, eski Türkiye’nin en güçlü mabedi TBMM’de başlatılıyordu güya.

Bahçeli’nin konuşmasındaki tarihî içerik kadar, konuşmanın yapıldığı ve birinci adımın atılması için tanım edilen yer de bu bakımdan çok değerliydi.

Bahçeli’nin DEM Partililerle toklaşması

Yani son günlerin moda deyişi ile “iç cephenin tahkimatı” Meclis çatısı altından başlayacaktı.

Böyle bir adımı desteklememek mümkün mü…

İktidara istediğiniz kadar kızın ama bu sözleri küçümseyemezsiniz.

Kendi payıma sözleri çok ciddiye aldım ve gönülden, bütün kalbimle destekliyorum.

Ama başımdaki soru daima kalacak.

Bunan ardına ne kadar güzel niyet konuyor?

Yoksa bize “göbeğini kaşıyan adam” muamelesi yapıp, Erdoğan’ı bir daha nasıl seçtiririz hüllesi mi…

Abdullah Öcalan

Tabii ki destekleyeceğiz lakin ne kadar umutlanabiliriz?

Bir de şu var…

Ciddiye alıyorum ancak ne kadar umutlanabilirim?

Çünkü daha iki hafta öncesine kadar, Selahattin Demirtaş’ın ismini söylem etmenin bile  “hain” damgasının yapıştırılmasına yettiği bir ülke burası…

Yarın tekrar aynısının olmayacağına dair hiçbir garanti de yok.

O nedenle temkinli olalım.

Hepimizin hafızasında sonu hüsranla biten umut kara delikleri var.

Akil İnsanlar

4 Nisan 2013’teki birinci ‘tarihi anı’ hatırlıyor musunuz?

Mesela elimde değil, ister istemez 4 Nisan 2013 gününe gidiyorum.

Yani birinci düş kırıklığını yaşadığımız o günlere…

Kürt sorunun tahlilini halka anlatmak ve dayanağını sağlamak için o gün kurulan “Akil İnsanlar” heyetinin tam listesi gözümün önünden geçiyor.

O gün Kürt sorunun tahlili için istekli olarak bu listele giren insanların isimlerine gelin birlikte bir sefer daha göz atalım:

O 63 Akil İnsan bugün nerede?

Dün bu 63 ismi tekrar okudum.

PKK terörünün dorukta olduğu yıllardı.

Bu beşerler bir vatan misyonu olarak dolaştılar Anadolu’yu.

Aradan 10 yıl geçti…

Şimdi o listeden geriye ne kaldı…

Tarhan Ardem, Car Paker, Fuat Keyman, Kürşat Bumin ve Yücel Sayman’ı kaybettik.

Hayatta olanların birçoğu bugün Erdoğan’a muhalif

Birçoğu bugün artık Erdoğan rejimine karşı aralı, hatta sert eleştirel pozisyonda.

Murat Doküman, Etyen Mahçupyan, Ahmet Taşgetiren, Ali Bayramoğlu, Yıldıray Oğur üzere 28 Şubat ve sonraki periyotta Erdoğan’ın yanında olan liberal ve muhafazakâr aydınlar artık muhalif konumdalar.

Birçoğu o günlerde referandumda Erdoğan’ı destekledikleri için bugün toplumun bir kısmı tarafından “’Yetmez lakin Evet’çi” olarak damgalandılar.

Bu teşebbüs 22 Temmuz 2014 günü Ceylanpınar’da iki polisin şehit edilmesi ile sona erdi.

Dolmabahçe Mutabakatı

28 Şubat 2015 Dolmabahçe: O masada ikinci ‘tarihi an’

Akil Beşerler teşebbüsünden, 28 Şubat 2015 gününe gidiyoruz.

O gün Dolmabahçe’deki Başbakanlık Ofisi’nde bir tarihi an daha yaşamıştık.

Bir tarafta devrin AKP’li Başbakan Yardımcısı Yalçın Akdoğan ile İçişleri Bakanı Efkan Ala ve AKP Küme Başkanvekili Mahir Ünal oturuyordu.

Karşısında HDP Küme Lider vekilleri Pervin Buldan, İdris Baluken ve İstanbul Milletvekili Sırrı Süreyya Önder vardı.

O gün siyasi tarihimize “Dolmabahçe Mutabakatı” olarak geçmişti.

Yine o gün Sırrı Süreyya Lider, Abdullah Öcalan’ın PKK’ya baharda silah bırakma davetini okumuştu.

Sonuç?

Erdoğan’ın bir cümlesi ile anında berhava oldu.

O masada bir ortaya gelenler neredeyse “hain” ilan edildi.

Yani “Kürt açılımları” konusunda “ağzı sütten kötü halde yanmış” bir jenerasyonuz biz.

Bunların her birine var gücümüzle, bütün kalbimizle dayanak verdik.

Beklentimiz büyüktü, Ondan ötürü düş kırıklıklarımız büyük oldu.

Bahçeli, partisinin dünkü küme toplantısında

Bu kez iki yenilik var

İşte o nedenle, kendi hisseme bugün yoğurdu üfleyerek yiyorum.

Neyse ki bu kez ortada Devlet Bahçeli’nin kelamı var. 

Olay TBMM çatısı altına getirildi mi tam belirli değil lakin hiç olmazsa Öcalan’a “Gel orada konuş” dendi.

Ana muhalefet partisi natürel ki dayanak verecek.

Umalım ki, bu olay Cumhurbaşkanı’nı bir defa daha seçtirecek, alelade bir niyetin kamuflaj elbisesi değildir.

Niye “iç cephe” diyoruz, seferberlik mi var?

Ama çok kıymetli bir nokta üzerinde de anlaşmalıyız.

Cumhurbaşkanı ve Bahçeli bu adımı, “İç cephenin güçlendirilmesi” olarak isimlendiriyor.

Ben işte bu kavramdan pireleniyorum.

Yani güya bir cins “seferberlik ruhu” yaratılmak isteniyor üzere bir hava var.

Yani yaptığımız iş nedir? Savaşa mı giriyoruz?

Yoksa ülkemizin 50 yıldır kanayan bir yarasını sarmaya, kendi içinizdeki bir sorunu çözmeye mi?

Ben bu son ikisini anlıyorum.

Öyleyse bunu “iç cephe” üzere savaşa hazırlık kokan kavramla değil, toplumumuzun huzurunu sağlayacak, insan hakları karnesini düzeltecek bir “barış adımı” olarak isimlendirmek daha uygun olacak.

Öcalan duruşması

“İç cephe” yalnızca Kürtlerle birlikte mi güçlendirilecek?

İkinci bir nokta…

“İç cephe” neresi oluyor…

Sadece “Kürt sorunu mu?”

Sadece Cumhurbaşkanlığı seçimleri ve mahallî seçimler halkın yüzde 50’sinin bu iktidara itirazını olduğunu gösteriyor.

Kürt sorunun tahlili için, devlet lisanında hâlâ “terörist başı” derilen Abdullah Öcalan’ı TBMM çatısı altına davet edecek kadar anlayışlı olabilen devlet, Osman Kavala’ya, Seyahat davasından içerde bulunan insanlara, toplumsal medyadaki paylaşımları nedeniyle “terörist” muamelesi gören insanlara da o hakkı reva görmeyecek mi…

Osman Kavala

Kavala iddianamesindeki “bölücü harita” hâlâ evrakta duruyor

Benim hiç aklımdan çıkmayan şu örnek var.

Osman Kavala’yı ağırlaştırılmış müebbetle içerde tutan, milletlerarası mahkemelerin kararlarını hiçe sayarak 6 yıldır mahpus yatıran iddianamede dünyanın en saçma, absürt ve komik dokümanı önemli bir münasebet olarak duruyor.

Bu Alman arıcılık uzmanının 20’nci yüzyıl başında hazırladığı “Anadolu bal arısı kolonileri” haritası, savcı ve yargıçlar tarafından “Türkiye’nin bölünme haritası” olarak kabul edildi ve hâlâ belgede duruyor.

25 yıldır, devletin resmi terminolojisi ile gazetecilere de vatandaşa da kabul ettirilen “bölücü başı” lakaplı Abdullah Öcalan özgür kalıp Meclis’te milletvekillerine seslenme hakkı elde ederken, Anadolu bal arıları ailesi haritası nedeniyle “bal arısı bölücüsü” olarak mahpusa atılan Osman Kavala içerde kalmaya devam edecek….

Osman Kavala, Can Atalay, Tayfun Kahraman, Çiğdem Mater ve Mine Özerden Seyahat davasından hâlâ tutuklu 

Yetmez lakin evet: Anadolu bal arılarına da özgürlük

Dün itibariyle geldiğimiz nokta işte budur:

“Kürt bölücü başına” sevdanın yolları…

“Anadolu bal arısı bölücü başı”sına mahpushane maltaları.”

O nedenle Cumhurbaşkanı ve Devlet Bey’in bu adımlarını bütün gönlümce desteklerken birebir vakitte şunu haykırıyorum:

“Yetmez lakin evet…”

Anadolu bal arılarına da özgürlük…

Osman Kavala’ya, Can Atalay’a, Seyahat mahkûmlarına…

Hepsine….

Tabii Selahattin Demirtaş’a da…