Ertuğrul Özkök: Bu fotoğraflara düzgün bakın, o günden 10 ay sonra ne olduysa yarın da o olacak

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bundan tam 54 yıl evvel, yeniden mayıs ayında Türk demokrasi tarihinde çok kıymetli bir olay yaşandı.

O gün Cumhuriyet Halk Partisi’nin “5. İnanılmaz Kurultayı” yapılıyordu.

Wikipedia’da o kurultayla ilgili hususa girdiğiniz vakit açılan sayfada şu sözleri görüyorsunuz:

Cumhuriyet Halk Partisi

Oluşum: 4 Eylül 1919.

İlk Başkanı: Mustafa Kemal Paşa.

Genel liderin itimat oyu oylamasını kaybettiği gün

5 Mayıs’ta yapılması gereken kurultay, Genel Lider İsmet İnönü’nün bir gün evvel kalp krizi geçirmesi üzerine bir gün ertelenmişti.

Ertesi gün, saat 11.00’de kurultay şahsen İsmet İnönü tarafından başlatıldı.

Konu, partinin “ortanın solu” siyasetine geçişiydi.

Partinin genel başkanı “ortanın solu” programına karşıydı, genel sekreteri ise bunu savunuyordu.

7 Mayıs günü, Parti Meclisi’nin “ortanın solu” programı için güvenoyuna gidildi.

Kurucu genel lider itimat oyunu 201 oyla kaybetti

Bin 221 delege oy kullandı.

706 delege Parti Meclisi’ne inanç oyu verdi.

Güvensizlik oyu verenler 506’da kaldı.

Böylece Atatürk’le Kurtuluş Savaşı’nı yapan, partiyi birlikte kuran ve o gün CHP’nin genel başkanlık koltuğunda oturan İsmet İnönü, kurultayda yenilmiş oldu.

Kurtuluş Savaşı’nın kahramanı İnönü kaybedince ne yaptı?

Peki ne yaptı o Kurtuluş Savaşı kahramanı İnönü?

8 Mayıs günü CHP Genel Başkanlığı’ndan istifa etti.

O kurultaydan tam bir hafta sonra CHP “6. İnanılmaz Kurultayı” yapıldı.

Bülent Ecevit partinin üçüncü genel başkanı seçildi.

Böylece CHP’de “Milli Şeflik” devri kapandı.

Peki bu kurultaydan sonra İsmet İnönü ne yaptı?

Kemal Kılıçdaroğlu ve grubu üzere mahkemeye mi başvurdu?

Kendine, onun bunun parası ile bir yazıhane açıp, orada partisine karşı gerilla savaşı mı yaptı?

Partisini polise şikâyet edip, bastırıp, biber gazıyla içeri girilmesi için müracaatta mı bulundu?

Bütün bunları yaptırıp, sonra gelip harabeye dönmüş ve iktidarın karargâhı haline gelmiş o binada koltuğuna tekrar oturdu mu…

İnönü seçimi kazanan Ecevit’i kutladı

Hayır.

Büyük İsmet İnönü, yan, Türkiye’yi çok partili hayata geçiren o büyük Genel Lider, Ecevit’i kutladı…

Hayatının geriye kalan kısmında partinin işlerine hiç müdahalede bulunmadı.

O İnönü ki, sadece kendi partisi içindeki bir demokratik seçimi kaybetmişti.

Ve onun gereğini yapmıştı.

Bu parti işte bu türlü muazzam bir demokratik geleneğin, teamülün, zarafetin ve mertliğin kalesiydi.

Yeni genel lider o gün birinci konuşmasında ne demişti?

14 Mayıs 1972 günü, seçim sonuçlarının muhakkak olması üzerine yeni Genel Lider Ecevit kürsüye çıkarak teşekkür konuşması yaptı.

Sözlerine, “Atatürk‘ün ve İnönü’nün kurmuş ve yönetmiş oldukları partiye genel lider seçilmenin ağır bir sorumluluk olduğunu” söyleyerek başladı ve şöyle devam etti:

“Bir siyasal kuruluş, halka dayandığı ve örgütünün gücü ve aktifliği arttığı oranda sağlam ve demokratik bir kuruluş olur. CHP bugün her zamankinden daha çok halka dayanmaktadır. “

O günden 10 ay sonra ve 4 yıl sonra neler oldu?

Sözlerinde haklıydı.

O günden yalnızca 10 ay sonra 12 Mart 1973 yılında genel seçimler yapıldı.

CHP o seçimde oyların yüzde 34’ünü alarak birinci parti oldu.

Ondan 4 yıl sonra, 5 Haziran 1977 seçiminde ise CHP oylarını yüzde 41,4’e çıkararak 7 puan daha arttırdı.

Evet, bundan 54 yıl evvel Atatürk’ün kurduğu partide işte bu yaşandı.

O partinin duvarlarında hâlâ Atatürk, İnönü ve Ecevit’in fotoğrafları asılıysa bu geleneğin, bu siyasi hafızanın yapıtıdır.

Ecevit üzere Özel de birinci seçiminde CHP’yi birinci parti yaptı

Dün o binada sonuna kadar direnen bir öteki genel lider vardı.

Özgür Özel…

Tıpkı Ecevit üzere Özel de seçildikten 5 ay sonra birinci siyasi imtihanını verdi.

Ve tıpkı Ecevit üzere, genel lider olarak girdiği 31 Mart 2024 seçiminde yüzde 35 oyla CHP’yi birinci parti yaptı.

Ve artık herkes şundan emindi.

En geç 2 yıl sonra gireceği ikinci seçimde, Ecevit üzere o da oylarını yüzde 40’ların üzerine taşıyacak.

Özel yağmur altında Meclis’e yürürken 15 Temmuz gecesini de hatırladım

Dün o binanın önüne toplanan ve kim olduğu muhakkak olmayan kalabalığı, sonra da “devletin anayasal tertibini de korumakla görevli” olan polis gücünü biber gazlı, plastik mermili hoyrat bir operasyonla binaya girerken seyrederken yakın tarihimizin bu ders dolu sahnelerini hatırladım.

Ve CHP’yi birinci parti yapan Özgür Özel, yağmur altında, sırılsıklam Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne yürürken, bir de 15 Temmuz gecesi geldi gözümün önüne.

O koltuğa oturtulan zat o gece ortada yokken özgür Özel Meclis’i savunuyordu

Şimdi gelip o binaya oturacak eski genel lider 15 Temmuz gecesi pek ortada yoktu.

Ama o binadan biber gazı, cop ve plastik mermiyle çıkarılan Özgür Özel, o gece bombalanan Meclis’i açık tutmak için mevt değerine o binada demokrasi nöbeti tutan birinci milletvekillerinin başındaydı.

Yani orayı “Gazi Meclis” olarak koruyan demokrasi nöbetçilerindendi.

AKP’lilerin, güzel, çok uygun düşünmesi gereken bir sahnedir bu…

Polis o binaya girerken bir de 17 Aralık 2004 gecesini düşündüm

Polis o binaya girerken bir de 17 Aralık 2004 gecesi aklıma geldi.

Türkiye ile Avrupa Birliği ortasında tam üyelik müzakerelerinin başlama kararının alındığı o mükemmel gece…

“Nereden nereye” dedim…

Hepimiz için o denli umut verici bir geceydi ki, tam bir CHP’li olan kayınvalidem merhum Perihan Oral bana telefon edip, “Ertuğrul, çocuklarımızın geleceği için alınan bu karar münasebetiyle lütfen benim adıma Sayın Tayyip Erdoğan ve Abdullah Gül’e teşekkürlerimi ilet” demişti.

Böyle harikulâde bir millet gecesiydi…

Hepimize işte bu türlü hoş ülke vaadeden bir başlangıçtı.

Dün o binaya giriş sahnesi o hoş umutların hüzünlü bir finaliydi

Dün milletçe seyrettiğimiz o sahneler AKP için hüzünlü bir finaldi sanki…

2002’de büyük demokrasi vaadi, Türkiye’yi Avrupa Birliği’ne sokma kelamı, ülkedeki adaletsizlikleri, askeri darbeleri bitirme yemini ile iktidara gelmiş bir hareketin hüzünlü finalini seyrettik dün canlı yayında.

Şundan kendim kadar eminim.

AKP’nin kurucu babaları, içinde hâlâ vicdan ve hukuk kalmış üyeleri de bu hüzünlü sahneyi tıpkı hüzün ve telaş ile seyretmiştir; dün ülkenin birincisi partisinin, kapılarının balyozlarla kırılıp, biber gazı ve plastik mermilerle fethedilişini seyrederken.

Çünkü seyrettikleri sahne, AKP’nin kuruluş ülkülerinin yerle bir edilmesiydi.

Biber gazına boğulmuş o CHP binası, birebir vakitte AKP binasının da çöküşüydü.

Dünden itibaren Kemal Kılıçdaroğlu olayı bitmiştir

Dün ülkenin başşehrinde, Avrupa’nın en büyük toplumsal demokrat partisine, Türkiye’nin birinci partisine yapılan bu muameleden sonra artık Kemal Kılıçdaroğlu diye bir karakter, bir şahsiyet, bir şahıs da kalmamıştır.

Bu partinin Kurtuluş Savaşı kahramanı ikinci genel başkanı bir güven oylamasında 200 farkla kaybedince istifa etmişti.

O 13 kez kaybettiği seçimden sonra partisinin kurultayında 300’e yakın oyla kaybettikten sonra artık o binaya iktidarın polisi ve biber gazı ile girmeyi kabullenecek kadar küçülmüştü.

Ama bilmeli ki;

Biber gazlarıyla dumana gark edilmiş o binada artık iktidarın hayaletinden öbür kimse oturamaz.

Ancak o binadaki hayaletin kucağına oturabilir

Oturacak zat da lakin o hayaletin kucağına oturabilir.

Dünkü operasyonla, Kemal Kılıçdaroğlu, genel lidermiş üzere yaparak bir kurultaya kadar geçecek iki üç aylık intikam hazzını yaşama talihini bile kaybetti.

Ondan geriye yalnızca CHP’ye değil, Türkiye Cumhuriyeti ve demokrasisine de yaptığı muazzam tahribatın enkaza dönüşmüş bir portresi kalacak.

AKP tahminen de tarihinin en büyük yanlışını yaptı

Peki bundan sonra ne olacak?

Uzun yaşamış bir insan olarak söyleyeyim.

Bence AKP, 19 Mart’tan sonra, tarihinin, ikinci büyük kusurunu yaptı.

Çünkü bu olay, AKP’nin artık dürüst bir seçimi kazanma umudunun kalmadığını gösteren apaçık bir çaresizliğin sözüydü.

Artık önünde iki ihtimal var.

Ya, Saddam Hüseyin–Hafız Esad yahut Venezuela stili bir “güya seçimli” rejime dönüşmeyi kabullenmek.

Ya da dürüst bir seçim yaptığı taktirde, sonucu şimdiden aşikâr, 31 Mart’tan daha ağır bir seçim hezimeti…

Dürüst seçim yapılırsa ne olur şimdiden muhakkak?

Çünkü dürüst bir seçim yapılırsa, 1972 ile 1977 ortasında bu ülkede seçimlerde ne olduysa tekrar o olacak.

Oysa 2002’de çok hoş başlayan bu hareketin daha da hoş bir finali olabilirdi.

Ve keşke o denli olsaydı…