Ertuğrul Özkök: Müslüman belediye başkanı maçta “burun kanatan” koltuk için kaç para ödedi?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

10 Haziran günü, yılın en kıymetli maçlarından birinde, spor dünyası için ibret ve derslerle dolu bir sahne yaşandı.

Size şöyle anlatayım.

En ön sırada, sahanın çabucak kenarında, çok ünlü oyuncular oturuyor.

Biraz yukarda, VIP kısımda, özel kurşun geçirmez cam bir koruyucunun gerisinde ülkenin güçlü Devlet Liderini görüyoruz.

En art sıralardan birinde, yani en yukarlarda bir yerde de esmer bir erkek.

Bayanlar baylar, bu yıl Amerika’nın en ünlü spor olayı olan NBA Play-off’larının üçüncüsünde, New York’un Madison Square Garden salonundayız.

Taylor Swift

Ön sırada gördüğümüz ünlü Hollywood starları

O gece New York Knicks kadrosu ile San Antonio Spurs ortasında NBA basket finalinin dördüncü maçı oynanacak.

Knicks seriyi 2-1 önde götürüyor.

Bunu da kazanırsa, seriyi 3-1 yapacak New York 1973’ten beri birinci kez şampiyonluğa bir tık aralıkta olacak.

O gece, saha kenarında “Courtside” denilen yerde Hollywood’un çok kıymetli simalarını görüyoruz.

Taylor Swift; eşi ünlü Amerikan futbol oyuncusu Travis Kelce, Ben Tarzlar, Tracy Morgan, Adam Sandler, Chris Rock, Amy Schumer, Low and Order dizisinin başrol oyuncusu Mariska Hargitay, Fat Joe, Jerry Seinfeld, Larry David, eski tenisçi John McEnroe…

Jerry Seinfeld

En ünlü iki isim neden art sıralara atıldı?

Ama birinci maçlarda daima sahanın kenarındaki koltuklarda gördüğümüz en büyük Knicks taraftarı iki ünlü Hollywood siması orada görünmüyor.

İlk maçlardaki çok tezahüratı ve hareketleri nedeniyle NBA tarafından cezalandırılmış ve art sıralara geçirilmiş.

O ikisi de En uygun Oscar kısmına 3 sefer aday olmış Timothée Chalamet ve “Beyaz Adamlar Beceremez” filminin yönetmeni Spike Lee…

Kurşun geçirmez camın arkasında bir devlet başkanı

Biraz yukarda VIP kısımda kurşun geçirmez camın gerisindeki kişi ise ABD Başkanı Trump.

Aslında Knicks maçlarını saha kenarında seyretmeyi seven bir insan.

Ama Zımnî Servis güvenlik nedeniyle onu geride kurşun geçirmez camın ardına oturtmuş.

İyi de yapmış, zira salondaki 20 bin kişiyi, onun imgesini ekranda gördüğü an yuhalamaya başlıyor.

Ve burun kanatan en ucuz koltukta bir belediye başkanı

Başımızı biraz yukarı kaldırıp, en üst sıralara bakınca tanıdık bir sima görüyoruz.

New York’un yeni seçilen Müslüman Belediye Başkanı Zohran Mamdani…

Oturduğu yerin ismi Amerikan spor ve cümbüş salonları lisanında “Nosebleed”…

Yani “Burun kanatan…”

O kadar yukarda bir yerde oturuyorsunuz ki, yükseklik yüzünden burnunuz kanayabilir manasında.

Tabi oyuncuları da o kadar uzaktan görmeye çalışıyorsunuz.

Aklınızdan geçiyor.

Acaba bu türlü bir maçta o koltuğun fiyatı nedir?

En ucuz koltuk bile 3400-7500 dolar arası

O gece bu çok değerli maçın yer fiyatları inanılmaz.

(*) 400 düzey (nosebleed) 3.400–7.500 $

(*) 200 düzey 4.000–8.000 $

(*) Alt tribün (100 level) 10.000–27.000 $

(*) VIP / Club koltukları 20.000–50.000 $

(*) Courtside (saha kenarı) 100.000–133.000 $

(*) En özel courtside/VIP paketleri 500.000 $

Mamdani bu koltuğu 1000 dolara almış

Sizce bu türlü bir maçta, New York üzere bir metropolün, dünyaca ünlü belediye başkanı kaç dolarlık yerde oturur ve oturmalı…

Hadi sizi yormayayım.

Mamdani o gece 1000 dolarlık bir koltukta maçı izledi.

Bileti cebinden ödemiş.

Ona bile takılan olmuş.

Maaşı 259 bin dolar bir sürücü ve bir SUV

Bu haberden istifade maaşını da öğreniyoruz.

New York Belediye Liderinin yıllık maaşı 259 bin dolarmış.

Bunun yanında, belediyeye ilişkin bir konutta kira ödemeden oturuyormuş.

Bir sürücüsü ve bir de kendine tahsis edilen “S.U.V” aracı varmış.

Yemeklerini çoğunlukla etraftaki ucuz restoranlarda yiyormuş.

Deplasmandaki son maçı New York’da bir pubda izledi

Knicks o gece maçı 1 sayı farkla aldı ve seriyi 3-1 yaptı.

Beşinci maç San Antonio’daydı…

New York’lular maçı kentin çeşitli yerlerine konan dev ekranlardan yahut salonlardan izledi.

Belediye Başkanı Mamdani de şehirdeki bir pubda izlemiş.

New York beşinci maçı da kazanıp, 1973’den beri birinci kez NBA şampiyonu oldu ve kent çıldırdı.

Bu mükemmel seyahatte tanrıyı görür üzere olduk

Bu maçlar New York taraftarları için kusursuz bir seyahat gibiydi.

Yeni Belediye başkanı ile bambaşka bir periyoda giren metropol artık spor etrafında yeni bir ruh buluyor.

Bazı taraftarlar öylesine bir ruh halinde ki içlerinden biri “Bu seyahat bize Tanrıyı görme fırsatı verdi” diyenler olmuş.

Bir rahip “Tanrı dualarımızı kabul etti” demiş.

Takımın yıldızı son maçta da 40 sayı atan Jalen Brunson’du.

Bir gazeteci yorumunda onun için şunu söylemeye kadar gitti:

“Rabbimiz ve Kurtarıcımız…”

Jalen Brunson

“Başkanımız Müslüman; ben Yahudiyim Papa bizim yanımızda”

Bu çeşit abartıları bir kenara bırakırsak, New York’ta bir müddettir yesyeni bir ruh var.

Maçtan evvel bir taraftarın şu iddiası bana çok değişik geldi:

“Belediye liderim Müslüman… Kendim Yahudi’yim…. Papa bizim tarafımızda. Knicks beş maçta kazanacak.”

Tahmini yanlışsız çıktı ve kazandı…

Dünyayı kurtaracak formül bu kozmopolit terkip olabilir mi?

Galiba New York’un yeni ruhunu en hoş anlatan cümle buydu.

Yepyeni ve çağdaş bir kozmopolitizm.

Kimseyi çoğunluk yapmayan, kimseyi azınlığa indirgemeyen bir terkip.

Belki de, son 20 yılda dünyayı cehenneme çeviren popülist istibdattan kurtaracak formül bu.

Hollywood’un ruhu neden New York’a taşınıyor

1 Ocak 2026 günü Fox News’da bir haber dinlemiştim.

Hollywood’un en ünlü yönetmeni Steven Spielberg ve eşi Kate Capshaw da New York’a taşınma kararı almış.

Spielberg Hollywood demek.

Bugünkü Hollywood kültürü ve endüstrinin sembolü o.

Böylece Martin Scorsese ve Spike Lee üzere iki ünlü direktörden sonra bir üçüncüsü de kente geliyor.

New York’da yaşayan ünlü Hollywood sembolleri

Son vakitlerde bir çok Hollywood sakini misal kararlar alıyor.

Şöyle bir araştırdım.

Robert De Niro, Al Pacino, Sarah Jessica Parker, Matthew Broderick, Jerry Seinfeld, Taylor Swift, Leonardo DiCaprio, Matt Damon, Hugh Jackman, Denzel Washington, Alec Baldwin,Julianne Moore,Edward Norton, Uma Thurman, Michael J. Fox, Tina Fey, Jimmy Fallon, Liev Schreiber, Emily Blunt, John Krasinski…

Özellikle Tribeca, West Village, Greenwich Village, Upper West Side ve Brooklyn Heights mahalleleri adeta yeni Hollywood oldu.

New York’ta yaşayan birçok yıldız Los Angeles’takilerin bilakis günlük hayatta yürüyüş yaparken, köpek gezdirirken yahut mahalle kafelerinde daha sık görülebiliyor.

Timothee Chalamet

Hell’s Kitchen’da büyümüş bir Oscar adayı

Tabi en büyük New York taraftarı Timothee Chalamet’e farklı bir yer vermem lazım.

Manhattan’da doğup büyüdü…

Çocukluğu Hell’s Kitchen semtinde geçti… Ve daima bu kentte yaşadı.

Kısaca spor devasa bir metropolü birleştirdi ve yesyeni bir “New York ruhu” doğdu.

Bir çeşit “Millî ekip ruhu” bu.

Ve bu ruhu da bir çok etnik köken ve inançtan gelen insan daima birlikte yarattı.

Sosyolojinin kurucusunun “organik dayanışma” dediği ruh

Tasada ve sevinçte bir olma hali.

Sosyolojinin kurucusu Émile Durkheim’in “Organik Dayanışma” dediği hale benziyor bu…

Farklı işleri yapan insanların tıpkı maksat ve ruh etrafında birleşmesi.

Hani bizde “İç cephe” denilen lakin bir türlü gerçekleşemeyen dayanışma hali.

İran halkının yarısı ulusal takımları kaybetsin istiyor

Üç gündür dünya futbol şampiyonası ile ilgili haberleri satır satır izliyorum.

Özellikle de İran’ı…

millî maçlar toplumların organik dayanışma ruhuna kavuştuğu günlerdir.

Ama savaşın içindeki İran halkına bakıyorum.

Bir kısmı neredeyse “Bizim kadro kazanmasın” diyormuş.

Çünkü şuna inanıyorlarmış:

“Bu bizim ulusal ekibimiz değil, hükümetin takımı…”

Yani “Mollaların propaganda aracı…”

“İç cepheyi güçlendirelim” diyenler bu yeni New York ruhunu yeterli okumalı

Bir rejim, toplumunun yarısını kendine düşman haline getirmişe, daima kendi tarafını kollayıp, muhalif diye gördüğü insanlara her türlü haksızlığı, zulmü yapıyorsa, bayanların başını zorla örttürüyorsa, bütün özgürlükleri yok etmişse, bir de ülkeyi derin bir yoksulluğa mahkum etmişse; İran’daki üzere bir ruh halinin oluşması hiç de yadırgatıcı değil.

Tarkan üzere her şeye karşın ulusal takımımızın arkasındayız

Bize gelince…

İlk maçta sabah 7’de kalktık, ulusal formaları giyip ekran başına geçtik.

Elbette ulusal kadromuzu gönülden destekliyoruz…

İlk maçtaki mağlubiyete çok üzüldük.

Ama hepimiz dün Tarkan’ın yaptığı davete uyuyoruz:

“Moralimizi bozmayalım. Millîlerimizin arkasındayız…”

Ama içimizde şu burukluğun da farkındayız; ulusal kadromuzun etrafında 2002 ruhunu bu kez malesef yaratamadık…

Maçlar bittikten sonra bu sosyolojinin bir “Debriefingini” yapmalıyız.

En çok da bugün Türkiye’de “İç cepheyi güçlendirelim” daveti yapanlar konuşmalı bu halimizi.

O güne kadar tek sloganımız daima aynı…

“Haydi çocuklar…”

Yes we can…

Başarabiliriz…

( ALINTI )