Ertuğrul Özkök: Rasim Ozan olayına bir de bu “El Duende” ile bakalım

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

1970’li yıllardan beri hiç kaçırmadan izlediğim müzik dergisi “Rolling Stone”, 2 Mayıs tarihli sayısında değişik bir yazı yayınladı.

Yazının başlığı Türkçe’ye şöyle çevrilebilir:

“Pop müzik albümleri giderek daha tezli oluyor. Lakin dinleyiciler buna hazır mı?”

Pop müzikte de sanatkarlar artık dinleyicilerden derin bir dikkat ve aktif bir iştirak bekliyor.

Ama Tik Tok ve Instagram çağında bizler bu türlü bir dikkate hazır mıyız?

Raye: Umut vadeden 17 şarkılık yeni bir müzik

Dergi, yazıyı son vakitlerde yayınlanan iki albüm üzerine kurmuştu.

Birincisi, benim de çok ilgiyle izlediğim bir İngiliz müzikçisi, Raye’in yeni albümü üzerineydi.

Sanatçının ikinci albümü bu ve ismi “This Music Contain Hope…”

Albümü baştan sona dinledim.

Neredeyse bir sinema sineması uzunluğunda…

Birbirinden çok farklı 17 müzikten oluşan bir tıp “Rock müzikali” de diyebilirsiniz.

1960’larda Beatles’ın “Sgt. Pappers”, Rolling Stones’un “Their Satanic Majesties” ve The Who’nun “Tommy” üzere proje albümlerini hatırlatıyor.

Raye

Albümün girişinde büyükbabanın vefatından iki gün önceki sözleri

Albümün müziklerinin birçoklarında dinleyicisini kendisiyle birlikte bir umut için savaşmaya davet ediyor.

Özellikle girişinde bir kısım çok etkileyici.

Raye, büyükbabasının, vefatından iki gün evvel yaptığı konuşmasını koymuş girişe.

Aynen şöyle diyor;

“Yaşıyorum… Vazgeçmiyorum…”

Büyükbabasının “Vazgeçmiyorum… Teslim olmuyorum” kelamlarını bir motto üzere yerleştirmiş albüme…

Rosalia

El Duende nedir: Sizi ziyaret eden bir his midir?

Ama Rolling Stone müellifinin üzerinde en çok durduğu bahis, Türkiye’de de çok ses getiren “Bergheim” müziğini söyleyen Rosalia’nın “Lux” isimli albümüydü.

Hatırlayacaksınız, bu albümü anlatan bir yazı yayınlamıştım.

Rosalia mülakatlarda daima İspanyolca “El Duende” sözü üzerine vurgu yapıyor.

New York Times’a verdiği bir demeçte bu kelimeyi şöyle tanım etmişti:

“El Duende size gelen, sizi ziyaret eden bir histir…”

Ben intikam aramıyorum ancak intikam beni arıyor

Bence bu hissi de en hoş albümün sonunda, Ukrayna lisanında söylediği “De Madruga” isimli müzikte anlatıyor.

İşte bu şarkıyı size biraz anlatacağım.

Çünkü son günlerde yaşadığımız “Rasim Ozan Kütahyalı” olayını bir de bu gözle değerlendirelim istiyorum.

Ukrayna lisanındaki müziğin kelamlarını Türkçeye çevirtip baktım.

Şunu diyor Rosalia;

“Ben intikam aramıyorum….

Ama intikam beni arıyor…”

Çok etkiledi bu cümle beni…

Rasim Ozan Kütahyalı

ROK olayı bize şunu gösterdi büyük bir intikam gücü birikti

Hafta sonundan beri yaşadığımız Rasim Ozan Kütahyalı olayı bize bir şeyi çok açık biçimde gösterdi…

Bu toplumda çok büyük bir “İntikam”, “Rövanş” “Öç alma” gücü birikmiş…

Bunun anlaşılabilir nedenleri olduğu da açık.

Adaletsizliğin yaygın bir pratik olduğu, haksızlığın insanlarda bir çaresizlik haline dönüştüğü vakitlerde içten içe bu türlü bir gücün birikmesi çok olağan.

Ve görüyoruz ki,

Bu ağır negatif güç, bulabildiği en tehlikesiz ve sembolik olay yahut kişi üzerinde patlıyor…

Bir mühlet için, toplumdaki bütün haksızlıklar, adaletsizlikler, kötülüklerin gerçek nedeni unutulup, herkes için en kolay ve tehlikesiz sembolik kişi üzerinden bu gücün kolektif bir hesap sorma haline geldiğini görüyoruz.

Sadece muhalifler değil iktidar yanlıları da tıpkı amaca ateş ediyor

Şu an işte bunu yaşıyoruz.

Sadece muhalifler değil…

İktidar yanlıları da kendi üzerlerindeki sorumlulukları bu türlü semboller üzerinden boşaltıp hafiflemeye çalışıyor…

Ve gördüğüm bu tablo beni gelecekle ilgili tasalara götürüyor.

Kafamda daima şu soru var.

Bu kutuplaşma nasıl bitecek?

Biz nasıl normalleşeceğiz?

Bazı iktidar yanlıları bu rejim daima bu türlü gidecek sanıyor

Eğer “Üzerinde dans ettiği” bir sembolik kişilik, muhalefet ve iktidar yanlılarını tıpkı sembolik gayesi taşlama konusunda bir ortaya getirmişse…

Ortada çok önemli bir kolektif “Rövanş” ve “İntikam” telaşı var demektir.

Daha doğrusu bir tarafın “İntikam alma” telaşı, öteki tarafın da “Muhtemel bir intikama karşı şimdiden pozisyonlanma telaşı…”

Bana nazaran bunların ikisi de tehlikeli bir paranoya halidir.

Bunların ikisi de “Bu rejimin sonuna yanlışsız gittiği” konusunda ortak bir “El Duende’ye” sahip insanlardır.

Türkiye yeni bir “El Duende” periyoduna giriyor

Türkiye’de bilhassa 19 Mart 2025’ten sonra yaşadıklarımız, şahit olduklarımız toplumun küçümsenmeyecek kısmında giderek gurultu haline gelen bir “El Duende” yaratıyor.

Medyanın yüzde 90’ınını elinde bulunduranlar, o medyanın yarattığı sis duvarında bu gurultuyu duyamıyor olabilir.

Ama Rasim Ozan Kütahyalı üzerinde patlayan bu sembolik yanardağ, kulakları sağır eden bir işaret olmalı…

Demek ki bu toplumda çok vahim ve tehlikeli bir “İntikam” ve “Öç alma” ve “Hesaplaşma” gücü birikmiş.

Endişeliyim. Çok tehlikeli bir ruh haline giriyoruz.

Sanki bütün bir periyodun hıncı bir tek beşerden çıkarılıyormuş üzere bir durum ortaya çıktı.

Sanki intikam istemesek bile intikam toplum olarak hepimizi istiyor…

Bu bir ön uyarı…

Hem iktidara hem muhalefete önemli bir ön ikaz bu

Gördüğüm tablo şu:

Muhalefette birikmiş büyük bir “Hesaplaşma” enerjisi…

İktidar mahallesinde ise, tehlikeyi fark edip, “Eski yol arkadaşlarını bile savunamayacak duruma gelmiş bir “El Duende enerjisi…”

Demektir ki, Ergenekon davalarının başında başlayan birtakım yoldaşlıklar, artık yol ayırımındadır.

Sanki yıllardır birebir yolda birlikte yürüyenlerin bir kısmı daha, ötekileri yalnız bırakma psikolojisine yavaş yavaş giriyorlar.

Bana nazaran ne birincisi şimdiki muhalefete ne ikincisi şimdiki iktidara yarayacak şeylerdir…

Bir taraf hiç güvenmediği yargı, kızdığı insanı gözaltına aldığında alkışlıyor

Şu karmakarış yargıları, ön yargılarını, hesaplaşma hislerini bir kenara bırakıp, biraz sakin düşünelim.

Her iki mahallenin de karşı tarafta “Düşman” diye gördüğü ve intikam almak istediği sembol maksatlar var.

Rasim Ozan Kütahyalı bu türlü sembollerden biri.

Daha düne kadar farklı mahallelerin duvarlarının gerisinden birbirine ateş edenlerin kimileri artık daima birlikte onu taşlıyorlar.

Ama bilelim ki, problem sembol olarak seçilmiş bir kişi üzerinden intikam hislerinin tatminini çok aşan bir derinlik taşıyor.

İçine düştüğümüz şu ruh haline bakın.

Halkın yüzde 70’i “Bu adalete ve yargıya güvenmiyorum” diyor.

Ama en güvenmeyenler, bu güvenilmez dedikleri adaletin Rasim Ozan Kütahyalı’yı yargılayacak olmasından çok memnunlar.

İntikam ve rövanş hisleri gözleri o kadar kör etmiş ki, bu apaçık çelişkiyi bile göremiyorlar.

De Madruga vakti yaklaşıyor mu?

Rosalia’nın müziğinin ismindeki “De Madruga” İspanyolca, karşılığı sıkıntı bulunabilecek bir kelime…

“Geceyle şafak ortasındaki zaman” biçiminde çevrilebilir Türkçeye…

Bir tıp “Alacakaranlık” hali yani.

Türkiye işte süratle bu türlü bir alacakaranlığa giriyor.

Artık seçim atmosferine giriyoruz.

Ülkemizin bu türlü gidemeyeceği konusunda hafiften bir görüş birliği oluşmayla da başladı.

Bu devirden sonra bir olağanlaşma istiyorsak, bunun ruhsal alt yapısını şimdiden hazırlamaya başlamalıyız.

En kısa müddette Silivri’de olağan yargılamaya geçilmeli

Benim ferdî görüşüm şu.

Türkiye bu türlü patlayacak bir “Rövanş” yahut “İntikam” periyodu yaşamamalı.

Seçimlere bu türlü negatif elektrik bulutları ile yüklü bir türbülansta gitmemeliyiz.

Eğer ülkemizi seviyorsak, seçim sonrası geçiş sürecinin psikolojisini şimdiden yaratmaya başlamalıyız.

Bu berbat gücün gitmesi için Silivri davaları en kısa müddette “Geleceğin normalleşmesini” sağlayacak adil bir yargılamaya dönüştürülmelidir.

Bunun birinci adımı “Seçilmiş belediyeleri yargı yoluyla geri alma” projesine son vermek ve mevcut yargılamaların derhal tutuksuz bir hale getirilmesi olmalıdır.

ROK olayına da bize yaptığı bu erken ihtar açısından bakıyorum.