Ertuğrul Özkök: NATO tepesine dört gün kala bu fotoğrafı kim servis etti?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

T24 Haber Merkezi

Yer dün, Türkiye’nin gözbebeği İstanbul Havalimanı…

Türkiye’nin Batı’ya, medeniyetlere açılan kapısı…

Geliş terminalinde yürüyen genç çocuğa bakıyorum.

Üzerinde bir gömlek…

Altında kısa bir şort…

Sırtında, seyahat boyunca sahip olduğu her şeyi koyduğu bir çanta…

***

Öyle bir silüet ki; Paris Havalimanı’nda da görseniz de birebir çocuk…

Katmandu yollarında bir patikayı tırmanırken görseniz de o.

Evrensel bir genç silüeti yani…

Başını alıp, özgürlüğüne seyahat eden bir 21. yüzyıl çocuğu…

Zaten 3 günlük çamaşır almıştım dönmem lazım

Deniz Göktaş bu çocuk…

Yeni millet kahramanımız…

Hepimize dokunan çocuk.

İnce, zeki, sonları güzel ayarlanmış yepisyeni bir mizahın, orijinal insanı…

***

Resmen “Gelirsen gözaltına alınacaksın” demişler…

O ne yapmışlar…

Bildik FETÖ’cüler üzere yurtdışında bir yere mi sığınmış?..

Tam tersine, en şık dokunma sanatıyla, en mizahi karşılığını vermiş…

Hem de yalnızca 24 saat evvel:

“Zaten gelirken 3 günlük çamaşır almıştım yanıma, dönmem lazım…”

Sırtında çantası, içinde iki üç tişört, bir diş fırçası, bir iki çorap…

Ve üç kesim iç çamaşırı…

Sözünü tutmuş, gelmiş memleketine…

Başı dik, göğsü açık…

***

Gerisi bildiğimiz sahne… Copycat senaryo…

Geliyor ve havalimanında gözaltına alınıyor.

Anında zıt kelepçe…

Türkiye’nin 21. yüzyıl tenakuzu

Türkiye’nin 21. yüzyıl tenakuzu…

Bir yanda ipincecik, şık mizah…

Öteki tarafta kapkalın bir hoyratlık…

NATO doruğuna dört gün kala, dünyanın gözü Türkiye üzerindeyken bu kareyi kimseye anlatmak, izah etmek mümkün değil.

Ne NATO’ya gelen başkanlara ve etrafındakilere…

Ne de dünyanın her tarafında onları protesto edenlere…

Hiçbiri anlamaz…

***

Yarın 4 Temmuz…

Amerika Birleşik Devletleri Bağımsızlık Bildirgesi’nin 250. yıldönümü…

Amerikan devletinin kuruluş senedidir bir anlamda…

Ama bütün dünya onu yalnızca “Bağımsızlık Bildirgesi” olarak bilir.

Çünkü artık global bir vatandaşlık senedi haline gelmiştir.

Adliye koridorundaki Metin Akpınar-Müjdat Gezen karesi kadar kalır gözümüzün önünde

Dün genç mizah sanatkarımız Deniz Göktaş’ın elleri çift kelepçeli götürülürken arkadan çekilmiş işte bu fotoğrafı geldi önüme…

NATO doruğuna dört gün kala Türkiye için övünülecek bir görünüm değil, fakat tekrar de sızdıran yeterli yapmış diyeceğim.

Hatıralarda kalması gereken bir kare zira.

Benim hafızamda, mahkeme kapısında bekleyen Metin Akpınar ile Müjdat Gezen manzarası kadar üzüntülü bir kare olarak kalacağı kesin.

Dün işte bu kareyi gördüğüm an, 24 saat sonrasına gidip, bugün bir çok demokratik ülkede kutlanacak olan “Bağımsızlık Bildirgesi’ni” hatırladım.

Bağımsızlık Bildirgesinde o denli bir cümle var ki birinci kez duymuştum

“Bağımsızlık Bildirgesi” ismini duymuştum.

Ama orada o denli bir cümle var ki; onu ilk defa Siyasal Bilgiler Fakültesi Basın Yayın Yüksek Okulu’nda merhum hocam Nermin Abadan-Unat’tan dinledim.

19 yaşındaydım.

Kafamda Beatles, Rolling Stones yelleri esiyordu.

Hocam oradan o denli bir kısım okudu ki…

O cümleyi bugüne kadar hiç unutmadım.

İnsanın özgürlük ve memnunluğunu arama hakkını Allah vermiştir

Bu bildirge ile Amerikan devletini kuran kurucu babalar şöyle diyordu:

“Biz şu gerçeklerin açık olduğu görüşündeyiz.

Bütün beşerler eşit yaratılmıştır, onları yaratan Tanrı kendilerine vazgeçilmez kimi haklar vermiştir, bu haklar arasında yaşama, özgürlük ve memnunluğu arama hakları yer alır…”

20 yaşında bir çocuk için memnunluğunu arama hakkı nedir?

“Yaşama hakkı”, “Özgürlük hakkı” lise yıllarından beri Camus, Sartre okuyan bir genç için yabancı kavramlar değildi.

Ama “Mutluluğu arama hakkı…”

İşte bunu birinci kez işitiyordum.

Saçlarımı uzatabilmem, istediğim müzikleri dinleyebilmem, istediğim üzere giyinebilmem…

Belki öbürleri için o kadar değerli değildi…

Ama bana hayat kadar kıymetli geliyordu o yıllarda…

Bütün dünyanın 1968 Mayıs değişimine hazırlandığı günlerde benim için “Mutluluğun kaynaklarıydı” bu türlü şeyler…

Allah’ı işte bu sebeple çok sevdim, seviyorum

Çok sevmiştim o genç ruhumla, “Tanrının bize bahşettiği” ve vazgeçmemem gereken bu hakkı…”

Solcu bir genç olarak, bize bu hakkı veren Allah’ı da çok sevmiştim.

Hala bana bu haklarımın peşinde koşma duygusu ve mecali veren Allah’ı çok seviyorum.

O soruyu birinci kere 58 yıl evvel sordum

Şu soruyu işte birinci kez o günlerde sormuştum…

Madem Yaradan, bu hakları, özgürlüğümüzü, memnunluğu arama hakkımızı bize “vazgeçilmez” bir hak olarak vermiş…

Öyleyse asırlar boyunca kim ve kimler bu hakkı bizim elimizden aldı?

Ne hakla, nerede aldıkları yetkiyle aldılar?

Tanrı vazgeçilmez olarak verdiğine nazaran, onun buyruğunu dinlemeyip özgürlüğümüzü elimizden alan, şu fani dünyayı bize zindan edenler kimlerdir?

Özgürlüğümüzü elimizden alanlar büyük günah işliyor

Bir de şu soruyu sormuştum o genç beynimle;

Yani Tanrının buyruğunu dinlememek….

***

Babaannem Tanrının buyruğunu dinlemeyenlerin günah işlediklerini söylerdi hep…

Yani günah değil midir, insanların özgürlüklerini, yaşama haklarını, memnunluklarını ellerinden almak?

Gençlik yıllarımdı…

Maalesef, artık bunların çocukça sorular olduğu duygusu gelmeye başladı.

Bu soruları uzun gecelerde ateşli biçimde soruyordum.

Eline güç geçirenin, kendi isteğine nazaran kabahat, günah, sevap icat ettikleri bir dünyada bunu sormanın ne manası olabilir ki

Bu kare 10 yıl, 20, 30, 40 yıl hafızalarda kalır

Yine de bildiğim bir şey var…

Arkadan aykırı kelepçe götürülen bu genç adamın fotoğrafı vicdanlarımızın bir köşesinde asılı kalır.

Tıpkı Metin Akpınar’ın mahkeme koridorundaki o üzüntülü fotoğrafı gibi…

Tıpkı Nazım Hikmet’in demir parmaklıklar arkasından bakan gözleri gibi…

Bu kare de kalır…

10 yıl, 30, 40, 50 yıl kalır.

O çocuğu susturmak AKP’yi de oksijensiz bırakır

Dün en hoş kelamı eski bir AKP milletvekili, Hüseyin Kocabıyık söylemiş:

“Mizahı susturmak, ülkede iktidarlara bile nefes alıp verecek oksijen bırakmaz…”

***

Yarın 4 Temmuz Bağımsızlık Bildirgesi’nin 250. yıldönümü.

Bu bildirge yalnızca Amerikan devletinin kuruluş senedi değildir.

Aynı vakitte bütün insanlık için bir birlikte yaşama sözleşmesidir.

Böyle bir günde, hiç olmazsa, bir şiir okuduğu için, hiç birimizin vicdanına sığmayan haksız bir kararla mahpusa atılanların; bir espri yaptı diye zıt kelepçe götürülenlerin bu fotoğrafına kendi gözleriyle, bakıp küçücük bir empati yapmalarını dilek ederdim.

Eminim onlara da düzgün gelirdi bu empati…

Günahı üzerine almak güzel bir vicdani yatırım değildir

Gülmek mutluluktur…

Güldürmek, insanlara Tanrı tarafında bahşedilen o memnunluk hakkını vermenin sevabıdır.

Günahını üzerine almak ise…

Hiç kimse için uygun bir vicdan yatırımı değildir.

(Editör: Can Öztürk)