Ertuğrul Özkök: 45 yıllık “keşke” müziği nasıl benim bu yaz müziğim oldu?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Önce Instagram’da bir Rus bayanın paylaşımında dinledim bu şarkıyı…

İtalya’da Como gölünün imgeleri üzerine yüklemişti…

Adı “Come Vorrei…”

Çok uygun bildiğim bir şarkı…

Ta 1981’de dinlemiştim birinci kez.

Ricci e Poveri isimli bir İtalyan topluluğu söylüyordu.

Karartılmış gece ve gündüzlerin şarkısı

12 Eylül’ün karanlık günlerini aydınlatan müziklerden biriydi.

Sokağa çıkma yasaklarının olduğu, karartılmış gece ve gündüzlerimizin müziğiydi.

İşlerimizi kaybetme korkusu ile yaşadığımız günlerdi.

Müzik bizi kurtaran şeylerden biriydi.

Video kasetlerde birinci müzik klipleri başlamıştı.

Korsan görüntü sinemalar bizi dünyaya bağlayan en sevdiğimiz teknolojiydi.

12 Eylül’de sırrını çözemediğimiz şarkı

“Come Vorrei”, “Nasıl da isterdim” diye bitmekte olan bir ilgiyi anlatıyordu.

Neşeli melodisine karşın aslında epey melankolik bir ayrılık ve hasret müziğiydi.

1980’lerin İtalyan popunda en romantik yapıtlardan biri kabul edilir.

Ece Ayhan okuyan biri bu sözleri sevebilir mi?

Nakaratı şöyleydi:

“Nasıl da isterdim sevgilim,

beni benim seni sevdiğim üzere sevmeni.

Bu hüzünlü akşamın sensiz geçmemesini.

Gidip giden bu aşkın,

güneşte eriyen kar üzere yok olmamasını…”

Ece Ayhan, Cemal Süreya, Sezai Karakoç okuduğumuz yıllardı.

Aslında genç snop edamızın dudak büküp, tiye alacağı sözlerdi bunlar.

Yine de seviyorduk.

Gizli saklı seviyorduk Akdeniz müziğinin bu arabesk hüznünü…

Yasak siyasetin aylak bıraktığı dimağım soruyordu

Siyasetin yasaklanmasıyla aylak kalan zihnim, çok düşünüyordu o günlerde bu müzikleri sevmem üzerine…

İnkar edemediğim bir yanımdı bu Akdeniz arabeski benim.

Çözemediğim bir muamma, bir çelişkiydi.

Şarkının sözleri hüzünlü, lakin müziği sevinçliydi.

Darbenin korkusu, baskısı, özgürlüklerimizi elimizden almıştı lakin 1970 “devrimcilerinin” bağnaz kasaba ve mahalle baskısı kalktığı için, zihnimizin bir yanı da özgürleşmişti.

Bizi kurtaracak olan işte bu içgüdüsel çelişkiydi

Bir yanımız hüzünlüydü ve korkaktı fakat bir yanımız da çok cüretkardı; neşelenmek, eğlenmek istiyordu.

İçgüdüsel biçimde hissediyorduk bizi fakat bu çelişkili, ikiye bölünmüş ruh halimizin hayatta tutacağına.

Aklımızda mahpusa giren efsane devrimcilerin sözleri vardı.

“Hapse girdiğinde birinci vazifen hayatta kalmaktır…”

45 yıl sonra aynı şarkı tekrar önümde ve…

Aradan 45 yıl geçti.

Kader beni bugün tekrar bu müzikle hesaplaşma haline getirdi.

Nisan ayında Jamel isimli bir DJ “Come Vorrei’yi” yine mikslemiş.

Büyük ölçüde yapay zekâ katkısı da var.

Ritm daha da neşelenmiş.

Şu sıralar Instagram’da binlerce kişi sevdikleri imajların üstüne bu şarkıyı yüklüyor.

Şarkı, hüzün ve neşeyi öylesine olağanüstü bir terkip haline getirmiş ki…

“Şu kapkaranlık günlerde gereksinimimiz olan şey işte bu” diyorsunuz kendi kendinize…

Bu yaz her akşam keyfimi bu şarkıyla açacağım

Günde en az üç kez dinliyorum.

Öyle varsayım ediyorum ki bu yaz boyunca deniz kenarında akşam üzeri birinci içkilerimi daima bu müzikle açacağım.

Tabi geriye şu soru kalıyor…

45 yıl sonra müzik niçin yine hayatıma bu kadar güçlü ve umut verici bir kurtarıcı olarak girdi.

45 yıl sonra bu şarkıyı niçin bu kadar sevdim tekrar…

45 yıl sonra niçin bu şarkıyı yine bu türlü sevdim?

Biri 12 Eylül…

Öteki bugün…

Benzerliği ile de tarihle sembolleştirmek alışkanlığınız varsa, üzerine istediğiniz tarihi koyun.

Mesela 19 Mart deyin…

Veya ne bileyim öylesine diğer bir tarih…

Hatta tarih koymaya da gerek yok…

Sadece “ruh halimizin benzerliği” deyin kâfi.

Daha derin sıkıntıya girmeden noktalayayım

Neyse derin problemlere girmeden noktalayayım.

Bu müzik bu yaz benim “Yaz şarkım…”

Dinlerseniz tahminen siz de benimle tıpkı görüşü paylaşabilirsiniz…

Şimdi biraz koldan kola gideyim.

18 yaşındaki Yamal’ın piyasa pahası 1,2 milyar dolar, sizce “70 plus” Trump’ınki ne eder?

Önümde inanılmaz bir sayı duruyor.

İnanamayacağım ama kaynağı New York Times’ın spor sitesi “Athletic..”

Tartışmasız dünyanın en güzel spor haber sitesi.

Barcelona’nın genç oyuncusu Lamine Yamal 13 Temmuz günü 18 yaşına giriyor.

O gün kadrosu ile birinci önemli ve profesyonel mukavelesini imzalayacak.

Yamal

Sözleşmedeki inanılmaz takas kıymeti maddesi

Kulüple şu an var olan mukavelesinde inanılmaz bir unsur var.

Serbest kalması için ödenmesi gereken para 1 milyar Euro.

Yani 1.2 milyar dolar…

Buna “piyasa değeri” yahut “takas değeri” deniyor.

Yani onu transfer etmek isteyen ekibin ödemesi gereken para.

Peki 13 Temmuz’dan sonra yapılacak mukavelede Barcelona ona ne kadar para verecek?

Kulüp Başkanı Joan Laporta “O çok özel bir oyuncu” diyor ve kelamını şöyle tamamlıyor:

“Dolayısıyla onunla çok özel bir mukavele yapılacak…”

Kimi Antonelli

19 yaşındaki Kimi Antonelli’nin pahası

Şu an dünyanın yükselen sporlarından biri Formula 1 yarışları.

Geçen dönem ve bu dönemin yükselen pilotu Kimi Antonelli…

Dün akşam üzeri, Luis Hamilton, Max Werstappen üzere devler ortasında Monaco Grand Prix’sinin sıralama çeşitlerini da birinci bitirdi.

Bugün yarışa birinci sırada başlayacak.

O da 19 yaşında.

26 Ağustos’ta 20 yaşına girecek.

Daha ikinci dönemi lakin geçen yılki geliri 12.5 milyon dolara ulaştı.

22 yaşındaki Wembanyana’nin sözleşme pahası 350 milyon

Şu an NBA basket liginin piyasa pahası en yüksek genç oyuncusu Victor Wembanyama…

O’nun takas kıymetini bilmiyorum.

Ama gelecek yıl sözleşmesinin yani O’na verilecek paranın 350 milyon doları aşacağı söyleniyor.

Bugün dünyada spor alanında çok genç ve orijinal bin jenerasyon vardiyaya geçiyor.

Piyasa kıymetleri çok yüksek.

Ve hepsi de spora ve cümbüşe yesyeni bir güç getiriyorlar.

Hepsinin insani hassaslıkları çok yüksek.

Victor Wembanyama

Filistin bayraklı Yamal, bıraktığı karbon müsaadeden utanan Wembanyama

Lamine Yamal, Barcelona’nın şampiyonluk merasiminde otobüsün üzerine bir Filistin bayrağı ile çıkıyor.

Wembanyama, etraf kirliliği üzerine çok hassas.

Kimi Antonelli’nin örnek aldığı pilot Ayrton Senna “hayatın anlamı” ve “insan sorumluluğu” konusunda felsefi derinliği olan bir sportmendi.

Brezilya’nın fakir çocuklarına yaptığı bâtın yardımlarla biliniyordu.

Yani Kimi Antonelli de bu türlü bir çocuk olarak yarışıyor.

Trump’ı transfer etmek isteyen devlet ne kadar öder?

Bunları görünce benim münafık beynim kendi kendine soruyor.

Bugün dünyayı “70 plus” siyasetçiler yönetiyor.

Çoğu da otoriter.

Peki mesela bir Trump’ın “Piyasa değeri” nedir?

Mesela bir devlet onu çok beğense ve transfer etmek istese ne öder?

Öyle bir kıymeti olduğunu sanmıyorum.

Ama dünyaya ve insanlığa verdiği zararın bedeli nedir diye sorarsanız, parayla ölçülemeyecek bir insani meblağ çıkar ortaya.

“70 plus” siyasetçilerin kapkara karbon ayak izlerini kim silecek?

Diyeceğim…

Artık dünyanın bahtına de işte bu çocukların hassaslıklarını taşıyan yeni kuşak genç siyasetçilerin gelme vakti geldi.

Artık hepsi 18 yaşlarına ulaştılar ve insanı “Birer İnsani Toplum sözleşmesi” yapma vakitleridir.

21’inci Yüzyılın popülist yaşlılarının bırakacağı karbon üzere kapkara ayak ve pençe izlerini fakat onlar temizleyebilir.

( ALINTI )