Ertuğrul Özkök: Basın Müzesi’nin en mutena köşesine konacak bir “devrimci çarık”

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

T24 Haber Merkezi

Aslında bugün diğer bir yazı yazacaktım.

Başlığı da “Bebek maymunları gıdıklarsanız ne olur” olacaktı…

“Gülmek” üzerine bir yazıydı bu.

İkinci kısımda onu da yazacağım.

Ama o gün bana o denli bir görüntü gönderdiler ki, karşıma Deniz Göktaş’tan daha büyük bir stand-upçı ve parodi ustası çıktı.

Hazır bahis gülmekten açılmışken evvel ondan başlayayım dedim.

Bir vakitler Uğur Dündar vardı, Ertuğrul Özkök vardı

Geçen Salı akşamı muhafazakar bölümden bir arkadaşım bir görüntü gönderdi.

İktidar yanlısı bir kanalın bir konuşan kafa programında çekilmiş.

Ekrandaki 4 kutunun en sağındaki kişi ellerini uzata uzata heyecanla konuşuyor:

“Bir vakitler Uğur Dündar vardı, Ertuğrul Özkök vardı. Boğaz’da oturur, ellerinde viskiyle siyasete nizam verirlerdi. Şimdi onlar gitti biz Anadolu’nun çarıklıları geldik, onların yerine oturduk…”

Bir müddettir esasen konuşan kafa tartışmalarını mizah programı olarak izliyordum.

Burada makaralarım boşaldı…

Samimi olarak kahkahalarla gülmeye başladım….

Komşu kutudaki sunucuyu nereden tanıyorum

Öteki kutulardakilere baktım.

Programın sunucusunu tanıyorum.

Erdoğan Aktaş…

Ben “Elimde viskiyle siyasete nizam verirken”, o da benim Medya Grup Başkan Yardımcılığı yaptım kümenin CNN Türk kanalında çalışıyordu.

Beğendiğim bir meslektaşımdır.

Yıllar boyunca kendisini hiç o denli “Çarıklı bir gazeteci” olarak görmedim.

Yahu İbo bile kundura ile geldi sen çarıkla mı geldin?

Canlı seyretseydim, bağlanıp uygun makara geçerdim.

“Erdoğan şu işverenine söyle de bu garibana, hiç olmazsa Beşiktaş Pazarı’ndan çakma bir Adidas Stan Smith alsın da ayağına taksın” derdim.

Hazır programa katılmışken bir de şunu söylerdim:

“Yahu yılların İbo’su bile 45 yıl evvel müzik bölümüne “Ayağında kundura ile geldi. Sen çarıkla hala İstanbul’a gelemedin mi?”

Kardeşim o denli viskiyi küçümseme artık ulusal içkimiz

Ha bir de “Karıştırma” derdim.

Uğur Dündar ağzına içki koymaz.

Viski içen benim.

Beni de o denli tek başına beyaz Türk sanma.

Viskiyle dövme dönemi merhum Çetin Altan’la kapandı. Sen çarıkla övünürken, Türkiye’de viski tüketimi 2021 yılından bu yana yüzde 98 arttı ve rakı tüketimini bile geçti.

Yani bir nevi “millî içkimiz” sayılır artık…

Bir de o denli “Boğaz’da oturanlar” sohbeti yapma, artık o mahallede oturanlar senin mahallenin yeni medya işverenleri.

Peki yeni medyanın yeni çarıklı sahipleri kim

Kafamız yeterli. Biraz daha kafa bulmaya devam edelim.

“Artık ‘Biz çarıklılar’ geldik” diyor ya…

Asıl bu lafa takıldım… “Eyvah” dedim, ben bu lafa güler geçerim lakin yeni medyanın yeni işverenleri ne der?

Demek ki, çoğullar…

Yeni iktidar medyasında onun üzere öbür çarıklılar da varmış.

Kimmiş bunlar, nereden gelmişler?

Hadi bir bakalım.

Serhat Albayrak, New York Pace Üniversitesine çarıkla mı gitti?

İktidara yakın ve en büyük Yeni Türkiye medyası grubu Sabah ATV…

Patronu Serhat Albayrak…

Yani Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın damadı Berat Albayrak’ın kardeşi.

İstanbul’da doğmuş.

Boğaziçi Üniversitesi’nde okumuş.

New York Pace Üniversitesi’nden MBA yapmış.

Yani hepsi seçkin okullar…

Babasını Sadık Albayrak’tır.

Yıllardır tanırım, ara sıra konuşuruz. Dostumdur.

Ben Hürriyet’in başındayken o, Millî Gazete’nin başyazarıydı.

Yakışıklı adamdır. Ayağında o denli hiç çarık falan da görmedim.

Demirören Leysin American School’una ayağında çarık, sırtında aba ile mı gitti?

İktidar medyasının ikinci büyük kümesinin başındaki aile kim?

Demirören ailesi.

En büyükleri Yıldırım Demirören…

İlk, orta, lise eğitimini İsviçre’nin “Leysin American School’unda yapmış.

İyi de Anadolu’dan çarıkla gelip, yerini aldıkları bizler, ayağımızda rugan ayakkabı ile nereden gelmişiz.

Aydın Doğan Kelkitli…

Sabahın eski genel yayın yönetmeni Zafer Mutlu İzmit’te doğmuş, Malatya’da büyümüş…

Babası memur.

Arkadaş biz de ana rahmine monşer düşmedik

Bense…İzmir’in Kahramanlar Mahallesi’nde bir matbaa emekçisinin çocuğu…

İstanbul’un Kasımpaşası neyse İzmir’in orası sayılan bir mahalleden.

İlk, orta, lise, üniversite eğitimimi daima devletin parasız okullarında okumuşum.

Yani dördüncü kutudaki arkadaş; Biz de o denli ana rahmine monşer olarak düşmüş biri değiliz….

Ama parodi iyiydi…

Bence Erdoğan Aktaş, dördüncü kutudaki arkadaşın o programa gelirken ayağına giydiği çarığı alıp, Basın Müzesi’nin en mutena yerine koydurmalı…

Türk medya tarihinin en devrimci çarığı o çünkü…

Medyanın müesses nizamını o çarık devirdi.

Dikkat et bir gece birden çarıksız bir Anthropic gelebilir

Ama latifeyi bir kenara bırakalım…

Tamam siz yeni çocuklar, çarıklarınızla gelip, bizi kovdunuz, yerimize oturdunuz.

Yahu arkadaş, sen daha çarığını çıkarıp, işverenin sana alacağı çakma Stan Smith’i ayağına geçirirken, bir bakmışsın bir gece o dördüncü kutuda bir çarıksız bir Anthropic isimli yapay zekâ oturuyor…

O vakit ne yapacaksın…

Yine bana, Uğur’a ona buna mı vuracaksın…

***

Bebek maymunu gıdıklarsan ne yapar

Televizyondaki bu “klişe komedi” programının görüntüsünün bana gönderildiği gün, İngiltere Warwick Üniversitesi’nden Chiara De Gregorio ve iki arkadaşının çok değişik bir araştırması yayınlandı.

Üç araştırmacı çeşitli maymun cinsleri üzerinde “Primatların gülmesi” ile ilgili bir araştırma yapmışlar.

Bu araştırmanın sonuçlarını da o gün Nature.com’da yayınladılar.

Meğer maymunlar da gülüyormuş…

Yani bir mizah algıları varmış.

Şempanze kıkırdar, goril kahkaha atar, ya bonobo?

Ama her maymun çeşidinin gülme refleksi oburmuş. Araştırmacılar bunu şöyle anlatıyor:

“Şempanzeler kıkırdıyormuş; goriller kahkaha atıyormuş…”

Ya bonobolar, yani bize en yakın primat türü…

Hani şu bütün hayvanlar içinde “sırf zevk almak için de sevişen” maymunlar…

İşte onlar “Gülmekten kırılıyormuş…”

Bir şebeğin gülüşü beşerden farklı mıdır?

Kısaca dünyadaki tüm insansı maymunlar gülüyormuş ve üstelik beşerler üzere bunu “Düzenli ritmik tekrarlarla” yapıyorlarmış.

Yine de insanların bir farkı var…

Araştırmaya nazaran beşerler “Gülmenin ustaları…”

Çünkü nerede, nasıl, neye gülüneceğini ayırt etme yeteneğine sahipler.

Bu araştırmayı okumadan ve görüntüdeki “Basın Müzesine konacak devrimci Çarık parodisini” izlediğim gün önüme bir üçüncü haber daha geldi.

***

Savcılık Deniz Göktaş görüntüsünde hangi cürüm ögesini buldu?

Son günlerin en çok konuşulan stand-up sanatkarı Deniz Göktaş hakkında savcılık soruşturması başlatılmış…

Şaşırmadık.

“Kırmızı Pazartesi” romanı üzere hepimizin beklediği bir şeydi.

Üstelik çabucak sonraki gün şöyle bir haberi daha okuduk.

“Savcılık konuşmada hata ögesi bulmuş.”

Resmi bir açıklama yok fakat okuduğumuza nazaran “Dini kıymetlerin alenen aşağılanması” cürmü tespit etmişler.

Deniz Göktaş, Yılmaz Erdoğan’ın 3.0 sürümü

O görüntüyü büyük bir keyifle baştan sona iki kere izledim.

Önce şunu söyleyeyim.

Son yıllarda Türk mizahı dayanılmaz bir geri dönüş yapıyor.

Ama bu hepsinden farklı, bugüne kadar pek tanımadığımız yesyeni bir mizah.

Ne dediğini çok yeterli bilen bir genç adam Deniz Göktaş.

Söylediği her cümlenin geometrisi çok uygun düşünülmüş, dikkatle ince ayarı yapılmış.

Öyle anlık improvize bir tulûat değil.

Bana tıpkı Ankara’dan gelen Yılmaz Erdoğan’ın 3.0 sürümü üzere geldi.

Demek ki Ankara’nın o güzelim mizah geleneği devam ediyor.

Ankara’nın Çankaya’sından, Kavaklıdere’sinden falan değil.

Mamak’ın çocuğu…

Tıpkı Hasan Minaj üzere herkese dokunuyor

Şunu da söyleyeyim.

Son yıllarda en beğendiğim stand-up sanatkarı olan Hint Müslüman kökenli Amerikalı Hasan Minaj’ın siyasi mizah zekası ve kalitesinde bir sanatçı görüyorum karşımda.

Tıpkı Hasan Minaj üzere o da hiç çekinmeden “herkese dokunuyor.”

Evet Cumhurbaşkanı Erdoğan’a dokunuyor.

Ama Silivri’de yatan Ekrem İmamoğlu’na da Selahattin Demirtaş’a da dokunuyor.

Beyaz Türklere de; Fatih Altaylı, İlber Ortaylı, Celal Şengör’e de dokunuyor.

Kendine “Deniz” ismi koyan babasına da dokunuyor

Laiklere, Kürtlere, Alevilere; bizim jenerasyonumuzda devrimci romantizmiyle çocuklarına Deniz, Ulaş isimleri koyan annelerine babalarına da dokunuyor.

Onların hiç biri alınmıyor da… Kim niçin alınıyor?

Alınanlara çok samimi seslenmek isterim.

Bir de kendinizi rahat bırakıp, alınmamayı deneseniz…

“Terörsüz Türkiye” ülküsünü daima birlikte gerçekleştirmeye çalıştığımız şu ümitli günlerde o muzip, şık, zeki “Kürt espirisine” gülebilmeyi öğrenseniz…

9 günde 8 milyon kez izlenmiş muazzam yeni bir medya

Dün bu yazıyı yazarken “Ölü Deniz’in” YouTube’daki izlenme sayısı 8 milyonu geçmişti.

Bu görüntü 24 Haziran günü gösterime sunuldu.

Bugün 2 Temmuz.

Yani yalnızca 9 gün olmuş.

Bir Deniz Göktaş, kendi imkanlarıyla, küçük bir teknik grupla, yalnızca bir hafta içinde Türkiye’nin en büyük medyasını oluşturdu.

Dördüncü kutudaki çarıklı medya parodicisi de bundan biraz video medyası dersi alsa…

Belki de o küçücük haber pazarında 5’inci sıradan 1’inciye çıkmayı da öğrenirler.

***

Kahkaha atmayı unutursak zulme katkıda bulunuruz

Videonun yayına sokulduğu günlerde Türkiye’de bir de kitap yayınlandı.

Bundan evvelki kitabını büyük ilgiyle okuduğum Gündüz Vassaf’ın yeni kitabıydı bu.

Adı “Günlük Yaşam Felsefesi: Şimdiye Övgüler…”

T24’te Elif Soyseven onunla çok hoş bir söyleşi yaptı.

Totaliterlik, diktatörlük” üzerine konuşuyorlar.

“Gülmek bir direniş biçimidir” diyor ve şöyle devam ediyor:

“Şuurunu kaybetmiş bir tertibin temsilcileriyle karşılaştığımızda gülemediğimiz her an zulmün gücüne katkıda bulunuyoruz…”

Yani dünyanın içinde bulunduğu kötülüklere direnmek ve uğraş etmek için gülmeye gereksinimimiz var…

Gülmek için de bizi güldürecek insanlara muhtaçlığımız var.

***

Doğu Demirkol’un Ebu Huzeyfe parodisinin bize kazandırdıkları

Bakın Türkiye’de çok kaliteli bir “Muhafazakar mizah da” neredeyse Rönesansını yaşıyor.

Doğu Demirkol, “Ebu Huzeyfe” üzere parodilerle bir yandan muhafazakar mahalleye dokunuyor; bir diğer yandan “Beyaz Türk espirisiyle” bizim mahalleye…

Yıllardır “Kendi kültürümüzü yaratamıyoruz” diye hayıflananlara şunu söyleyebilirim.

Evet siz devlet eliyle tesirli bir muhafazakar tanınan kültür yaratamadınız ancak beşerler kişisel yetenekleri ile harika bir muhafazakar mizah yaratmayı başardılar.

Gorilin kahkaha attığı bir dünyada gelişmiş primat asık hızla kalamaz

Hem Türk mahallesinin, hem Kürt mahallesinin, hem Alevi hem de sünni muhafazakar mahallenin çıkardığı şahane stand-upçıların hepsini kahkahalar atarak izliyorum.

Onlar yavaş yavaş birbirleriyle ilgili şeylere gülebilen bir millet yaratmaya başladılar.

O sebeple, siyasetçilerin, savcıların, yargıçların, gazetecilerin mizaha bakarken, “Cezalandıracak kabahat unsurları” aramak yerine şu 8 milyon insan üzere yalnızca “Gülünecek ortak şeyler” görmesi daha düzgün olmaz mı…

Şempanzenin kıkırdadığı, gorilin kahkaha attığı, bonobonun kahkahadan kırılmayı öğrendiği şu fani dünyada, biz beşerler, asık hızlı primatlar olarak mı yaşamaya devam edeceğiz…

Kalmamayız.

Son sözüm…

Deniz Göktaş’ları daima birlikte gülerek izleme vaktimiz geldi.

Belki de yine bir “Millet” olmanın yolu buradan geçiyor.

(Editör: Can Öztürk)