Maradona’nın ‘Tanrı’nın eli’ golü simgeleşti, pekala ya olağanüstü ikinci golü?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Orada olmamam gerekiyordu.

On yedi yaşındaydım, daha evvel hiç futbol maçına gitmemiştim ve sporla ilgilenmiyordum.

Ama o öğlenden sonra, Mexico City’deki Azteca Stadyumu’na girerken, Arjantin’in İngiltere ile Dünya Kupası çeyrek finalinde oynayacağı maçı izleyecektim ve tam olarak yıllar sonra anlayacağım bir şeye şahit olacaktım.

O sabah hiçbir planımız yoktu. Sonra telefon çaldı. Babamın bir arkadaşının kullanamadığı iki bileti vardı. Annem ve ben ister miydik?

Babam “prenseslerinin” gitmesinden emin değildi. Falkland Savaşı’nın bitmesinden beş yıldan az bir mühlet geçmişti ve Arjantinli ve İngiliz taraftarlar arasındaki tansiyonun artacağından endişeleniyordu.

Annem hiç tereddüt etmedi. Sonuçta bu Dünya Kupası’ydı. Hayatta bir kere yaşanacak bir fırsattı ve kızının bunu kaçırmasına müsaade vermeyecekti.

Dünya Kupası ülkem Meksika’da düzenleniyordu ve herkes kutlama yapıyormuş üzereydi zira süperstar oyuncumuz Hugo Sánchez’in de yer aldığı ulusal ekibimiz, beklendiği kadar berbat performans göstermemişti.

Meksika çeyrek finalde elenmişti. 1970’teki performanslarıyla birlikte, Dünya Kupası’ndaki en uygun sonucumuzdu.

Heyecan, stadyuma ulaşmak için kenti uzunluktan boya geçmemiz gerektiği için yola çıktığımız anda başladı. Otomobillerin camlarından bayraklar sarkıyordu, yabancılar trafiğin ortasında tezahüratlar yapıyordu ve devasa Periférico etraf yolunda uzun seyahat boyunca heyecanın giderek arttığını hissedebiliyordunuz.

Tabii ki ben de katıldım. Grubumuz elenmiş olmasına karşın herkesle birlikte “Yaşasın Meksika!” diye bağırdım. Futbol benim için çok değerli değildi lakin o anın bir modülü olmak kıymetliydi.

Hatta bunu bir maçtan çok bir parti üzere gördüm. Giyindim, çok fazla makyaj yaptım ve stadyumun efsanevi oyunculardan çok güzel yabancı taraftarlarla dolu olacağını hayal ettim. Annem kaşını kaldırdı ancak görmezden geldi.

Azteca’nın içinde, her şeyin büyüklüğü eziciydi. Gürültü, renkler, tüm dünyanın tek bir yerde toplandığı hissi. Etrafımızda her yerden taraftarlar vardı. Müzik söylüyorlar, gülüyorlar, kostümler giymişlerdi ve yüzleri parlak renklerle boyanmıştı. Oyunun kendisinden çok aralarında bulunmanın ne kadar heyecan verici olduğunu düşündüğümü hatırlıyorum.

Maç başladığında, alanda olup bitenleri neredeyse hiç takip edemedim. “Ola” diye bağırmaya, Meksika dalgasına katılmakla, kalabalığın ritmine kapılmakla çok meşguldüm. Futbol neredeyse ikinci planda kalmış üzereydi.

Ve sonra, ansızın herkes ayağa kalktı. Bir an için saf bir kutlama vardı. Sonra karışıklık, tartışmalar, farklı yönlere hakikat yükselen gürültü.

Maradona, Shilton’ın topu kapmak için çabaladığı sırada havaya sıçradı ve birinci golü attı ve işte o vakit benim için işler değişti. Birdenbire futbol değerli oldu. Etrafımdaki beşerler bunun hakikaten gol olup olmadığını sorgulamaya başladılar. Topu kafayla mı ağlara gönderdi yoksa… eliyle mi itti? İngiliz taraftarlarından da yüksek sesli protestolar duyulabiliyordu.

Yanımda ekip elbiseli kravatlı, çok resmi bir adam vardı. Muhtemelen direkt ofisten gelmişti ve maçı hararetli bir biçimde tartışıyordu. Epeyce bilgili görünüyordu.

Biraz şaşkın bir biçimde ona döndüm. “Ne oldu?” diye sordum. Maradona’nın topu eliyle ağa vurduğunu fakat hakemin bunu görmediğini ve golü geçerli saydığını söyledi.

Şaşkına dönmüştüm ve o an az evvel gördüklerimizin spor tarihinin en çok konuşulan olaylarından biri olacağını hiç düşünmemiştim. Benim için, aşağıda alanda olan ve etrafımdaki kalabalığın tartıştığı bir şeydi yalnızca.

Zamanla, Maradona’nın kendisinin de kullandığı “Tanrı’nın Eli” olayı olarak dünya çapında tanındı.

“Golü biraz kafamla, biraz da Tanrı’nın eliyle attım” diye ünlü bir açıklama yapmıştı.

Ama o gün tribünlerde gördüklerimiz hakkında o kadar yoğun bir tartışma vardı ki, dört dakika sonra Maradona’nın ikinci golü geldiğinde neredeyse kaçırıyorduk.

Ve işte asıl sorun.

O gün stadyumda binlerce beşerden biri olduğumu düşündüğümde, çabucak hatırladığım şey “Tanrı’nın Eli” değil, ikinci gol. Maradona’nın birinci gösterisinin tersine, topuyla ileri hakikat koşarken tüm stadyum sessizliğe bürünmüştü.

Sahada hareket ettiğini, bir yandan öteki yana kıvrıldığını görebiliyordunuz ve sonra Top ağlarda. Stadyum patladı.

“İşte bu yüzden beşerler futbolu seviyor, şimdi mantıklı geliyor” diye düşündüğümü hatırlıyorum.

Etrafıma baktım ve birinci golün tersine, bu golün herkes tarafından, hatta yakındaki birtakım İngiliz taraftarlar tarafından bile kutlandığını görünce hayrete düştüm.

İlginçtir ki, maç Arjantin’in 2-1’lik ünlü zaferiyle bittikten sonra annemle birlikte stadyumdan ayrılıp otomobilimize hakikat yürürken, az evvel izlediğimiz futbolu çoktan unutmuştuk. Etrafımızdaki parti havası beni daha çok ilgilendiriyordu.

O anda aklımda kalan şey maç değil, Azteca’nın içinde olmanın ezici hissiydi. Meksika tarihinin büyük bir kısmını duvarlarında barındıran bu devasa yer. Yalnızca bir stadyum değildi, kolektif hafızamızın bir kesimiydi.

O vakit bile, Mexico City’nin büyük kısımlarının enkaz yığınına dönüştüğü 1985 zelzelesinin yankıları benim için hala canlıydı. Haftalarca hava toz ve kayıp kokuyordu ve kent nefesini tutmuş üzereydi.

Azteca’nın, her şeyini kaybeden ailelerin umut bulduğu büyük sığınaklardan biri olduğunu biliyordum. Orada olmak derinden dokunaklı, neredeyse önemli bir his veriyordu, fakat dışarıda sevinçli ve canlı bir şeye dönüşüyordu.

Annemle birlikte yürürken, sokak satıcılarından aldığımız acı biber ve limon suyuna bulanmış meyveleri ve takoları yerken, Meksikalı olmaktan büyük gurur duyuyorduk.

Hatta Dünya Kupası maskotu, şapkalı bir acı biber bile, bu ruhu kusursuz bir halde yansıtıyordu. Mert, sevinçli ve elbet bize mahsus.

Yıllar sonra sahiden büyülü bir ana şahit olduğumu anladım. Tuhaf bir halde, o maçta bulunduktan sonra bile futbol benim için hiçbir vakit o kadar heyecan verici olmadı fakat o an aklımda kaldı.

Evet, birinci gol tartışmalıydı ve yalnızca o gün etrafımdakileri değil, yıllarca tüm dünyayı kızdırdı.

Daha sonra Arjantin’de yaşayıp çalıştığımda, beşerler nizamlı olarak Tanrı’nın Eli’nden bahsettiler ve Arjantinli arkadaşlarım İngiliz meslektaşlarıma bunu söylemek için hiçbir fırsatı kaçırmadılar.

Ama bu, ikinci golün harikalığını unutmak olur. Gözlerimle görmeseydim inanmazdım.

( BBC )