Ertuğrul Özkök: Cem Yılmaz ve Kenan Doğulu evvelki gece Otizm Vakfı’na kaç TL bağış yaptı?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Üç hafta boyunca Marakeş, Los Angeles ve Londra’da dolaşıp yurda döner dönmez evvelki akşam çok değer verdiğim bir davete katıldım.

“Tohum Türkiye Otizm Erken Teşhis ve Eğitim Vakfı’nın” galasıydı katıldığım davet.

Daha davetin başında o denli bir sayı açıklandı ki, hayretler içinde kaldım.

Bunu birazdan size anlatacağım.

Ama size evvel Peninsula Otel’in balo salonunda yapılan galanın havasını anlatayım.

Meğer balo salonunun gerisinde devasa bir sahnesi varmış.

Orada Kenan Doğulu bir konser verdi.

Cem, İstanbul’un “Creme de la Creme’ini” görünce hangi fön esprisini patlattı?

Gecenin başındaki bağış kampanyasının moderatörlüğünü Cem Yılmaz ve Jülide Ateş yaptı.

Cem bu türlü işlerde ne kadar başarılı olduğunu bir defa daha gösterdi.

Türkiye’nin “Creme de la Creme”i sayılacak bir davetli vardı salonda.

Şirketler yardım için masa satın almışlar. Bizleri de onlar davet etti.

İstanbul’da epeydir bu türlü bir kalabalık görmedim.

Nitekim Cem de bu kalabalığı görünce, bağış seansını şahane bir espri ile başlattı:

“Salonda gördüğümüz fönlere harcanan para ile ne kadar bağış yapılırdı sanki?”

Mizah bu türlü bir şeydir işte…

Kaliteli yapılınca herkes güler ve bir anda hava yumuşar.

Paralı gösteri olmadığı için spoiler yapma tehlikesi yok

Sahnede dev bir dijital ekran vardı.

Üzerinde de bir Türkiye haritası.

Bağışlanan her 100 bin TL için kentlerin üzerinde mum formunda bir ışık yanıyordu.

Kampanyayı Cem Yılmaz 100 bin TL ile başlattı.

Ve gerisinden espriler birbirini gerisine geldi.

Paralı bir gösteri olmadığı için, spoiler yapma tehlikesi yok.

O nedenle gecenin havasını anlatmaya Cem’in esprileri ile başlayayım.

Rahmi Koç’un gecesinde yapılan çekilişte Aydın Doğan’a ne çıktı?

Önce bir Rahmi Koç anısı geldi.

“Rahmi Bey (Koç), kendi ismini taşıyan müzede bir gece düzenlenmişti. Beni de davet ettiler. Tabi Rahmi Bey’in gecesi olunca bağış da boldu. Değişik bir geceydi. Mesela ikram çekilişi yapıldı Aydın Doğan’a televizyon çıktı. Yani geceye katılanları ve yapılan bağışları siz buradan anlayın.”

İkinci anekdot da o geceden.

Rahmi Bey’in ikram ettiği saati konutumun en mutena köşesine koydum

“Rahmi Bey bana bir saat ikram etti. O denli kolumdaki üzere bir saat değil. Rahmi Bey’in armağanı olunca ne yapılır, konutun en mutena köşesine konur. Ben de o denli yaptım. Bir çekmeceye koydum…”

Bu ortada Jülide’ye dönüp soruyor:

“Benim 100 bin TL yerine ulaştı mı?”

O ana kadar 32 mum ışığı yanmış.

Sonra sıra en değişik öyküye geldi.

Ben 100 bin verdim deyince Kenan “Benden de 100 bin fidan” dedi ve…

TEMA Vakfı için bir yardım gecesindelermiş. Gerisini Cem anlatıyor:

“Bir tuğla da sen koy. Ben koyuyorum, sen de koy çeşidinden bir kampanya yapıyorduk. Tabi TEMA olunca ne yapacağız? Fidan dikilecek… Bir fidan için 1000 TL bağış yapıyorsunuz. Sonra siz de birine davet yapıp, ‘Ben koydum artık sen de koy’ diyorsunuz. Ben 100 fidan karşılığı 100 bin TL koydum. Sonra Kenan Doğulu’yu aradım, ‘Sen de koy’ dedim.

Kenan: Fidan dikeceğiz hatıra ormanı kurmayacağız

Doğal olarak, ‘Sen ne kadar koydun’ diye sordu. Ben de ‘100 bin’ dedim. İşte ne olduysa ondan sonra oldu. Kenan toplumsal medyacı. Anında toplumsal medyadan paylaşım yaptı: ‘Benden de 100 bin fidan…’

Paylaşımı gördüğü an ‘Eyvah’ dedim, ‘Yanlış anladı…’ Ben 100 bin TL demiştim o 100 fidan anlamış. Bu hesapla 10 milyon TL verecek… Çabucak aradım “Sil bu paylaşımı’ diyecektim. Durumu anladı lakin ‘Ne yapalım ağzımızdan çıktı bir kere’ dedi. Ancak ağzından çıkan ses titriyordu. Neyse ki Vakıftakiler de anladı ve düzelttiler.”

Kenan Doğulu’dan en favori müziğimi istedim

Sonra sahneye Kenan Doğulu geldi.

Türkiye’yi çok düzgün bilen bir sanatçı. O denli bir repertuvar hazırlamış ki, iki saate yakın daima birlikte söyledik.

Orkestrası çok düzgündü. Dijital efektler harikuladeydi. Bilhassa sis duvarı efekti harikaydı.

Beni kırmadı ve geçen yıl Selami Şahin Şarkıları” albümünde söylediği “Seninle Başım Dertte’yi” de söyledi.

Şahane söylüyor bu şarkıyı.

Kenan Doğulu

“Ellerimde Çiçekler’i” söylerken geriye yansıtılan manzara beni ağlattı

Ama en hoş sürprizi sona bıraktı.

En bilinen müzikleri yalnızca piyano eşliğinde söyledi.

“Kurşun Adres Sormaz ki”, “Pamuk”, “Aşkım Aşkım…”

“Ellerimde Çiçekler’i” söylerken gerideki ekrana rahmetli İlhan Şeşen’in çok hoş bir portresi yansıtıldı.

İşte o an gözyaşlarımı tutamadım.

O söylerken eşi Beren Saat de bizim masadaydı.

Ve çok güzeldi…

Şelale Kadak, Ertuğrul Özkök, Suzan Sabancı, Beren Saat

Sahnedeki üç insan bu geceden para aldı mı?

Şimdi başlıkta sorduğum soruya geleyim.

Sahnedeki üç kişi bu geceden para aldı mı?

Ne Jülide Ateş ne Cem Yılmaz ne de Kenan Doğulu para aldı.

Sadece müzisyenler, sahnedeki ses ve ışık nizamı için para ödendi.

Peki bu beşerler ne kadar bağış yaptı?

Bence en büyük bağışı…

Sahnedeki varlıkları en büyük bağıştı.

Ve üçü de bu vazifesi çok içten gelerek çok istekli yaptılar.

Tabi bu gecenin bâtın kahramanları da vardı.

Ana sponsorlar.

Davetiyenin üzerinde isimleri vardı. Bir orta ekrana da yansıtıldı:

Suzan Sabancı, Kahve Dünyası, Fer Mas, MESA, Zurich…

Suzan Sabancı ve Ertuğrul Özkök

Masada konuşulan Akbank’la ilgili haber

Bu kadar iş insanı olur da iş dünyası haberi olmaz mı?

Biraz da iktisat gazeteciliği yapayım.

Suzan Sabancı o akşam çok keyifliydi.

Çünkü bir gün önce Akbank’ın genel kurulu yapılmış ve idare heyetine 3 yeni bayan üye katılmış.

Böylece idare heyetindeki bayan üye sayısı 4’e çıkmış.

Yani yönetim kurulu üyelerinin yüzde 40’ı bayanlar.

Akbank BİST 30’da bir birincisi gerçekleştirdi

Bir araştırma yaptım. BİST’te 30’da (İstanbul Borsası’nda en yüksek süreç gören 30 şirket) idare konseyindeki bayan üye sayısı yüzde 40’ı geçen birinci şirket Akbank oldu.

Sadece BİST değil.

Silikon Vadisi’nin dev teknoloji şirketlerinde, Wall Street’in dev finansal şirketlerinde de bu türlü bir durum yok.

Otizm hastalık mı? Tedavisi var mı?

Şimdi gelelim gecenin asıl konusuna…

Yani otizme…

Önce şunu söyleyeyim.

Otizm bir hastalık değil. Bir “Farklılık spektrumu…”

Otistik çocuklar etraflarındaki nesneleri, olup biteni farklı görüyor farklı algılıyor. Münasebetiyle reaksiyonları de farklı oluyor.

Tedavisi yok. Lakin eğitimi var.

Her 32 çocuktan 1’i otistik bu sayı birden mi arttı?

Vakfın Başkanı Mine Narin o şaşırtan sayısı verdi:

“Bugün Türkiye’de her 32 çocuktan 1’i otistik…”

Bundan iki üç yıl öncesine kadar şunu biliyordum.

Her 250 çocuktan 1’i otistikti. Bu sayı çok mu arttı?

Hayır artan sayı değil, farkındalık.

Artık aileler çok şuurlu ve alarmda.

O nedenle sayı artmadığı halde, teşhis konulan çocuk sayısı artıyor.

Hatta kimi çocuklar vakfa kendileri başvurup otistik olup olmadıklarını soruyorlarmış.

Temple Grandin

Çoğu insan otizmi Rain Man; ben ise “Temple Grandin” sinemasından öğrendim

Bu yıl vakfın kuruluşunun 23. yılı. 2,8 milyon şahsa ulaşılmış.

725 özel sınıf açılmış. 55 bin eğitimci ve aileyle alaka kurulmuş.

Türkiye otizmi bir manada “Rain Man” (Yağmur Adam) sinemasıyla öğrendi.

Ama ben otizmin ne olduğunu “Temple Gradin” sinemasıyla öğrendim.

Gerçek bir hayat kıssasından yapılmış bu sinema.

Temple Gradin isimli otistik bir kız çocuğunun gerçek hayatı.

Temple Grandin’i anlatan biyografik film

Çiftlikteki büyükbaş hayvanların gerilimini bir tek o gördü ve devasını buldu

Okuyor mühendis oluyor.

Sonra tamamen maço erkeklerin çalıştığı bir büyükbaş hayvan çiftliğinde iş buluyor.

Durmadan sürü halindeki hayvanların davranışlarını gözlemliyor. Hayvanlar ilaçlı havuzlara götürülürken çok gerilimli oluyorlar ve kimileri havuzda boğuluyor.

Gradin’in “sarılmak makinesi”nin sinemada gösterimi

Hayvanları rahatlatmak için bulduğu düzeneğe “sarılma makinası” dedi

Temple Gradin sürünün hareketlerini çok farklı gördüğü ve algıladığı için gerilimlerinin nedenlerini buluyor ve onları daha rahat havuza götürecek bir sistem kuruyor.

Bu sistem bugün “Hug Machine” olarak biliniyor.

Yani “Sarılma, kucaklama makinası.”

Seyrettiğimde “Demek ki otizmin farklı bir fiziği ve matematiği var” demiştim kendi kendime.

Oradan İstanbul’un en hoş gece görünümüne geçtik

Çok hoş bir geceydi.

Salondan ayrılırken saat gece yarısını bulmuştu.

Oradan iş insanı Erol ve Rana Tabanca’nın tam karşıda açtığı “Hovagimyan Otel ve süitlerinin teras katındaki Launge’a gittik.

Bu tasarım otele ikinci kez geliyorum.

Bana nazaran burası İstanbul’da en hoş gece görüntüsüne sahip yerlerden biri buranın terasındaki Launge.

Neredeyse 360 derece mükemmel bir imajı var.

Sohbet orada devam etti.

Orta Doğu denen felaket coğrafyasında bir vaha

Ayrılırken saat 2’ye geliyordu…

Bir defa daha şunu anladım.

Bir kötülük ve felaket coğrafyası haline gelen şu Orta Doğu’da bir avuç sanatçı ve birkaç yeterli insan, bize bir gecelik de olsa hoş vahalar veriyor.

İyi ki varlar.